Staycation

Nu we kortstondig kiezen voor een blijf verblijf, redden we de zomer en de rust in het vege lijf. De vakantiebestemming ligt pal voor eigen deur. Mocktails en een braai in park of tuin, de wereldkeuken verspreidt haar zoete geur. Familie-uitjes voeren de boventoon. Bivak in een bubbelvorm. Stappen of trappen in overweldigend natuurschoon, genieten van het moment is de norm. We reizen rond in eigen herinnering, dwalen door geest en hart. Vergevingsgezind aanvaarden we het kalenderjaars valse start. jvdb

Doorgaan

‘We zullen doorgaan …’ hoor ik het zingen in m’n hoofd. Thans blijft het broodnodig de veiligheidsmaatregelen te volgen om deze wereldwijde crisis de baas te kunnen. Enkel dwars door het kruis heen gaan, leidt naar het zegevieren van het Licht, dé Godslamp, ons Eeuwige Kompas ten Goede. Blijven focussen op de kleine dingen die ons blij maken als het nuttigen van een heerlijke brunch, genoegen beleven aan de vele zomerbloeiers die onze leefomgeving opfleuren, dankbaar zijn voor de versoepelingen die ons terug meer vrijheid en vreugde schenken. Natuurlijk zijn er tevens ‘ouwe’ tijden die ik mis, samenkomsten waarop we geen rekening dienden te houden met afstand, waarbij een knuffel, een arm om me heen zo’n deugd kon doen, zo’n troost kon bieden. Laten we vooral erkentelijk zijn dat er nog mensen in onze kring zijn die alert en fijngevoelig reageren. Hoe overleven als je ten prooi valt aan eenzaamheid? Want ze zijn er, ook in onze welvaartsstaat, zij die onderduiken uit nood, schaamte, onbegrip, angst. Openen we onze ogen en oren voor hen.

Een gunstig klimaat?

De boeren, de landbouwers die ploegen en zaaien, weten dat hun zaadgoed niet kan groeien als het weer niet meezit. Zo was het droge weer, tijdens de voorbije lente niet zo gunstig om het vele zaaigoed te laten groeien. Jezus van Nazareth gebruikte heel graag ervaringen en beelden uit het leven, uit de natuur en dit om aan mensen te vertellen over God die Hij Vader noemde. Zo vertelde Jezus ook dat van Gods gedrevenheid weinig te vermoeden en te ervaren zal zijn als onze diepste kern, ons hart, overdonderd wordt door oppervlakkigheid en sombere banaliteit. Maar samenkomen om te bidden, in alle rust en stilte, kunnen wij af en toe ervaren als een deugddoend gebeuren.

De perenboom

Voor me staat een krom getrokken, oudere man. Je kan zo zien dat er binnenin nog een jongere versie zit: zijn ogen twinkelen guitig. Toch neemt hij bedeesd foto’s van de voorgevel. Wanneer ik verwonderd vraag wat daar zo mooi aan is, vertelt hij dat hij in dit huis geboren is. En ook of de perenboom er nog staat van toen hij nog jonger was? Op mijn aandringen komt hij schuifelend binnen om bij de trap te blijven staan. Die trap! Hoe vaak heeft hij daar niet op en af gerend? Hoe verder naar binnen hoe meer verhalen. Het ene al straffer dan het andere. Emotioneel neemt hij afscheid: kon hij dit nog maar aan zijn ouders vertellen. Hij vraagt met aandrang om zo goed voor het huis te blijven zorgen én zo gastvrij te blijven. Dacht ik altijd dat een huis uit stenen bestond. Maar het cement dat het huis aan elkaar houdt bestaat uit mensen-verhalen, herinneringen, emoties en veel meer. De perenboom? Daar is nu een eettafel gezet. Om nieuwe verhalen te maken, elkaar te koesteren als levende stenen. (m.v.)

Normaal?!

Ons normale leven heeft een hele periode vastgelegen omdat het coronavirus stevig moest afgeremd worden. Nu er stap voor stap terug ruimte is voor echte contacten kunnen wij dit ervaren als een deugddoend gebeuren. In het parochieblad lazen we een mooi beeld: “Het leven is een rivier. Je kunt haar verleggen maar je kunt haar niet tegenhouden.” En in de krant lazen wij: “De organisatoren van grote evenementen zoals festivals, beurzen en voetbalmatchen hebben nog geen groen licht gekregen om weer op te starten.” En dan voegt de journalist eraan toe: “Een deel van de tijdelijke werkloosheid kan een vast karakter krijgen.” En op een sportbladzijde lazen wij: “ Voor de topspelers zal er altijd nog wel geld klaarliggen maar voor de nummers 25 tot 30 wordt het heel moeilijk.”

Ontmoeting

Iedere nieuwe dag biedt tal van mogelijkheden, kansen of ontmoetingen. In vrijheid van denken bewandelt ieder zijn eigen pad. In tijden van chaos onderscheidt zich het individu. Liefde en waardering schenken, een vriendelijk woord of gebaar voelt aan als het dons in het deken, vederlichte vulling als steun en toeverlaat. Ontmoeting tussen twee gelijkgestemde zielen kent een onverklaarbare verbondenheid. Geen twist om woorden, weten zonder spreken. Na de lente ontmoet de tijd de zomer en zo wisselen de seizoenen mekaar af. Terloops zeggen we geregeld: “Ik heb geen tijd”, maar besef goed en wel dat “tijd” alles is wat we hebben. Rosanna

Houd de dief

Waar denk je dat het meest gestolen wordt? In warenhuizen, markten of is het op de camping van een festival waar de dieven huishouden? Persoonlijk denk ik dat de plaats waar het meest gestolen wordt, je hart is. De plaats van je gedachten en gevoelens. Zo neem je je voor om gezonder te gaan leven, maar dan komt opeens dat stemmetje ‘ach, dat heb je al zo vaak geprobeerd’. Je deelt met een goede vriend je verlangen naar een nieuwe job. Deze reageert echter heel kritisch. Je bent verliefd, maar als je nader contact wilt maken komt er angst bij je op. Zo worden alle goede voornemens, dromen en hoopvolle gedachten van je gestolen en raak je je vrede en geluksgevoel kwijt. Stop met het luisteren naar de stem van de dief. Luister liever naar die andere stem in je. De stem van Jezus die je vrede, vergeving en hoop belooft. De stem die in je gelooft, kansen ziet en je geluk op het oog heeft.

Heerlijke fietstocht 2/2

Vervolg van donderdag… Terug op mijn fiets werd het heel hobbelig. Ik móest wel afstappen. Al wandelend ontstond zomaar en ontmoeting met een lief klein meisje en haar mama. Beiden waren we verrast. We kenden elkaar wel, maar niet zo goed. Ze nodigden mij uit om verder te komen in hun heerlijk zonovergoten “paradijs.” Er was zoveel te zien. Ik mocht van alles ontdekken; wat er gezaaid was, groeide en aan veelkleurige bloemen stond. En de “kleine meid” werd op weg gestuurd om voor mij, mijn eerste aardbei te plukken.. .Ze was zo mooi… zo rood…en héérlijk zoet! Nu, met gekrégen plantjes in mijn fietstas, hobbelde ik terug naar huis… mijmerend: “dit was toch wel een heerlijke hobbelige hemel(fiets)vaart.”