Bestaansgrond

Wat geeft mij/jou grond en bestaansrecht? Mijmerend in een prachtig, stil natuurpark wordt me deze vraag gegeven. De natuur met al zijn wonderen, z’n spontane groei en bloei is zeker mijn biotoop; ik vind er rust, troost en nieuwe energie. Ik mag er zijn wie ik ben. Ik ontsnap er aan oordeel en verwachtingen. De natuur heet me altijd welkom met m’n vreugde, m’n verdriet, m’n niet-slagen, m’n teleurstelling … Net die onvoorwaardelijkheid is zo genezend voor mij èn voor velen onder ons! Nooit vergeet ik de welkom van m’n coach bij ons eerste treffen: ‘Heel hartelijk welkom met alles wat er is: kwaadheid, twijfel ergernis, verdriet, lol, enthousiasme…’ Net dit beaamde dat haar begeleiding de juiste plek was voor mij. Alle lof en eer aan U, Heer die me hier naartoe leidde; U die me zo veel beter kent dan ikzelf en me stuurt waar ik zijn moet om verder te genezen. DANK dat je me leert Jouw Fluisteringen gewaar te worden en ze ook op te volgen; ze zijn m’n Grootste Goed i.f.v. heil en zegen. U wilt dat elk mensenkind ten VOLLE LEEFT door Uw Bestaansgrond.

Zelf beslissen (2/2)

Vervolg van gisteren… 

Heel voorzichtig maar toch kordaat probeerde de parochieassistente een antwoord te geven: “Als wij kinderen vandaag de dag geen kansen geven om stap voor stap thuis te komen in een gelovige gemeenschap zal het kind het later zeer moeilijk hebben om een keuze te maken om kerkbetrokken te worden want vandaag is onze samenleving soms weinig gekleurd door een gelovige overtuiging. Als wij thuis leven zonder God kunnen wij onze kinderen stil doen thuiskomen op de weg van het ongeloof. Kinderen hebben vandaag, meer dan vroeger, een christelijke omgeving, een gelovige biotoop nodig om later zinvol te kunnen geloven.”

 

Zelf beslissen (1/2)

Toen de eerste communie naderde werd aan de kinderen van de eerste klas gevraagd of zij mee wilden doen. Ook Julie stak haar vingertje omhoog. De lerares was verbaasd want zij had nog niet zo lang geleden van Julie’s mama gehoord dat Julie niet mee zou doen. “We hebben daar nu geen tijd voor”, zei de moeder van het meisje, “want we hebben een drukke praktijk”. En juist door die drukke praktijk verbleef Julie dikwijls bij haar oma. En oma vertelde bijbelverhalen en ook over binnenkort naar de mis gaan en de eerste communie doen. Toen de parochieassistente de ouders van Julie opzocht om erover te praten kreeg ze als antwoord: “Ze moet later maar zelf beslissen of ze mee wil doen met het gelovig kerkgebeuren.”  

… wordt morgen vervolgd.

 

Onbekende bestemming

Geroezemoes.
Geanimeerde gesprekken.
Sprankelende twinkelingen
in ogen vol verwachting.
Onbekende bestemmingen.

Culturen die een glimlach opvangen
van elkaar.
Het centrum waarin diversiteit
elkaar begroet.

In dialoog gaan
en benieuwd zijn naar meer.
Kleurrijke begroeting.
Ieder op weg naar een andere bestemming.

Mystieke doelen, soms vol vreugde…
Anderen getekend door drama.
Mensen op doorreis
naar eindeloze bestemmingen.
Vreemden die heel even bekenden worden.

Geroezemoes.
Geanimeerde gesprekken.
Sprankelende twinkelingen
in ogen vol verwachting.

Evy

Onzichtbaar

Kun je het gras zien groeien? Lijkt me moeilijk. En toch is het opeens langer geworden. Zo ook groeit Gods Rijk onzichtbaar maar zeker. Jezus gebruikt beelden om ons iets duidelijk te maken. Omdat wij maar kunnen zien omdat we weten wat zien is met onze ogen. Voor alles gebruiken wij ons lichaam. En dat is maar goed ook. Nochtans gaat het lichamelijke voorbij. Dat weet ieder mens. Maar leven we hier ook naar? Durven we uitkijken naar wat hierna komt? We hebben een toekomst bij God. Het is onze taak deze toekomst niet te verknallen. Sta je daar wel eens bij stil? Je kunt vandaag al iets van die toekomst proeven. Neem je daar de tijd voor? Het is niet omdat deze toekomst zich in het onzichtbare afspeelt dat je er niet voor kan open komen. Het helpt om je ogen te sluiten en ook om het letterlijk stil te maken. Als alle prikkels wegvallen gaat er een ruimte open waar God woont. En daar mag je rusten in de schaduw van de majestueuze ceder. Deze ceder was eens een twijgje. Klein beginnen is dus de boodschap. Het geloof doet de rest.

Communicatie

‘Wees lief voor elkaar. Blijf met elkaar praten. Deel je falen’, gaf onlangs een actrice mee in een radioprogramma. Zinvolle boodschap in tijden waar maskers zo strak en gewetenloos worden opgezet, waar niet kunnen of willen praten, de mens zijn leven herleidt tot een dood schouwspel. Je innerlijke worsteling kunnen/pogen te delen, maakt ons juist zo menselijk. We zijn geen goden. En toch gedragen we ons al te vaak almachtig, alsof we het allemaal wel onder controle hebben. In die kleine kanten is het wél mogelijk elkaar (terug) te vinden als we de ander écht willen beluisteren vanuit zijn verdriet, onvermogen en op voorwaarde dat we onze behoeften kenbaar maken. We kennen niet elke nood van de ander en ‘veronderstellen dat’ werkt niet. Verbindende communicatie van Marshall Rosenberg leert ons voor onszelf duidelijk te krijgen wat belangrijk is. We blokken talen, buigen ons over wiskunde of anatomie, maar hoe we effectief kunnen communiceren, dat is nog niet veralgemeend opgenomen in ons onderwijssysteem. Toch een aanrader!

Ze is weg

Mijn ideeën zijn gevangen,
ik wil ze kwijt.
Wie is er luisterbereid?
Is het de dagenlange afwezigheid van haar
die mijn geest port?
Is het zij die mij richt
en motiveert tot schrijven?
Is zij het die dwingend drijft?
Ik wil niet reageren op mijn omgeving
want alleen zij is de pool
van noord en zuid en alles daartussen.
Gevoelig en empathisch reageer ik
op alles wat ze zegt
omdat zij de basis legt.
Dat is waarom ik zo onrustig
op mijn computer tokkel.
Mijn muze is weg.

Tony S.