Adventskrans (deel 1 van 2)

Ik heb een adventskrans gemaakt. Het vele eenzame binnen zitten en het vooruitzicht op een Kerst zonder feesten met familie en vrienden zetten me aan om nu al wat kleur en licht te zoeken. Ik besloot wat rond te toeren in het bos en de velden in de buurt om groen en natuurversiering te zoeken. Een beetje groene takken, wat bessen van meidoorn, wat elzenkatjes, beetje klimop,… Onderweg boze ogen: “Die vrouw steelt uit de natuur”. Iemand stuurde zelfs de hond op me af. Zou de natuur het werkelijk zo erg vinden dat ik enkele takjes meeneem? En waarom stoort het de mensen zo?

… wordt morgen vervolgd.

Alles anderhalf

Anderhalvemeterwereld

Vrijheidsvaccin

Nieuwe scrabblewoorden

Pandemisch overvleugeld

Anderhalfjaarlijkse wachtkamer

Donkere dagen seizoenloos

Hibernatie van hoop

Werkt effectief heilzamer

Alles anderhalf

Virtuele knuffelcontacten

Intermenselijke afgoderij

Buigzaam voor het gouden kalf

Een half en één

De ander en jezelf

Zelden samen

Veeleer alleen

jvdb

Adventsretraite online

“Zie, ik kom spoedig” is de titel van de adventsretraite 2020. De retraite gaat op zondag 29 november van start en loopt tot vrijdag 25 december. Het is alweer de dertiende digitale retraite van de jezuïeten.
Deelnemers aan de digitale retraite krijgen dagelijks een gebedsmail met bijbelteksten, meditatieve vragen, citaten en technische gebedstips. Het geheel vormt een innerlijke reis om het mysterie van Kerst intenser te beleven.
Nieuw zijn de wekelijkse zoom-meditaties, verzorgd door de auteur van de digitale retraite, jezuïet Gregory Brenninkmeijer. Deelnemers aan de retraite krijgen iedere vrijdagavond een link om via Zoom om deel te kunnen nemen aan een geleide meditatie van een half uur. Op deze wijze kunnen de retraitanten in tijden van corona toch met elkaar verbonden zijn.
Je kunt je voor deze gratis digitale retraite inschrijven via www.ignatiaansbidden.org.

Geheime Koning

Geheimen bewaren wij graag! Ze zijn te kostbaar om zomaar naar buiten te brengen…Ze zijn dikwijls ook nog zo broos, zo kwetsbaar.

In mijn leven, ja, in mezelf ervaar ik een “geheime plek”. Daar is het heerlijk toeven, daar “schijnt de zon”, daar is het heerlijk warm, daar ervaar Ik Liefde, waar ik altijd terecht kan. Dit verborgen geheime plekje “dirigeert” mijn leven. Daar vind ik hoe en wat ik het beste kan doen. Daar leeft mijn “verborgen Koning”, die met mij Zijn Rijk, dikwijls verborgen, wil laten groeien.

Het is zo verrassend; Hij brengt me dikwijls naar mensen, die nood hebben aan een babbel of een knuffel of……

Wanneer ik me door Hem daar laat brengen, ervaar ik een diepe Vreugde…de Vreugde van mijn Koning.

Wat een geheim….ja, verborgen!

Mijn deur of Gods deur

Hoe meer Corona om zich heen slaat, hoe meer het exodusbeeld me in de ban houdt. “Heer, we hebben misdaan tegen de wereld én tegen U.” De mensen scheurden hun kleren en vastten. Hebben wij dan geen grenzen overschreden? Op welke wijze ook. Onze controle, ons machtsvertoon dat we ’t zelf wel klaren zonder een God…, onze ideeën kost wat kost willen doorduwen enz. Kunnen we ons in alle nederigheid nog afhankelijk opstellen nu de digitale wereld dé Almachtige is geworden? Als we zelfs met mondmasker en avondklok nog niet stilvallen, maar voor de buis of een ander scherm ons neerploffen en ons laten overheersen door slim gespeelde mediatrucs? We zijn in verzet tegen zo veel restricties in ons privéleven, een houding die weinig kans maakt om ons naar een hoger Liefdesniveau op te tillen. Kiezen we Gods Deur of de onze? Ignatius van Loyola zegt: ‘Binnengaan langs zijn/haar deur om terug buiten te treden langs mijn deur.’ Hoe probeer ik een ander/de wereld te ont-moeten, met de ogen van God of toch liever met mijn bril?

Minzaam verlangen

Minzaam verlangen vervolgt het hunkerend hart, zoekt naar warmte en genegenheid kortbij, om de hoek, raakt soms zoek.

Puurheid en vast vertrouwen, de beste partners van ziel tot ziel in deze nu verwarrende wereld, een sparring dans van geven en nemen, doet het tij keren.

Stilte doet je relativeren, nadenken, net als voluit hopen.

Vandaag creëert een minzaam verlangen naar morgen, maar leer eerst nu te leven.

Onderhuids verlangen naar vroegere tijden.

Wakker geschud worden uit de vanzelfsprekendheid.

Schaduwkant ontmoet terug licht als de tijd er rijp voor is.

Rosanna

Aan elkaar gegeven

Mensen zijn en worden steeds

aan mensen toevertrouwd.

Zo heeft God gisteren en ook vandaag

Zijn thuis met mensenhanden

tussen ons gebouwd.

Morgen en ook d’andere dagen

zijn wij, mensen,

steeds aan elkaar gegeven.

Zo groeit in ons midden, God,

Uw dynamiek, Uw warme zegen.

Mensen worden steeds

aan mensen toevertrouwd.

Mogen ook wij zo,

Uw Rijk van goedheid doen groeien,

hier en nu en tot in eeuwigheid.

Licht (deel 2 van 2)

Straks is het Kerst. Er worden eerst vier adventskaarsen aangestoken, teken van onze verwachting van het Licht in de wereld. Zouden we daar dit jaar niet eens met z’n allen aan meedoen? Gelovigen en ongelovigen. Met Kerst vieren we dat God mens werd om ons leven te delen. Hij kwam kwetsbaar in een kribbe, in een stal. Mag Hij ook geboren worden in onze stal? Hij zegt niet dat ons hart een mesthoop is. Hij opent Zijn armen en kijkt ons aan.