Uit handen geven

Als het avond wordt en alles lijkt stil te vallen, dan ben ik alleen met mezelf.
Stilletjes zit ik in het donker maar vanbinnen wordt het maar niet stil, het blijft er roeren.
De dag verzinkt in een zwaar hoofd en een lijf dat eigenlijk slapen wil.
Waarom niet even naar de sterren kijken, het lijf naar bed bewegen en de zwaarte voelen van de slaap. Het bed draagt en ondersteunt het vermoeide lijf. Rust komt eraan.
Mijn hand grijpt naar de paternoster. Elk kraaltje, een gebed in stilte opgezegd. Als een mantra, herhalend, bekend en vertrouwd. Maria, wees gegroet mijn bemiddelares.
Je luistert, ik kan uit handen geven. Ik voel me gedragen en warm vanbinnen. Jij kent mij en waakt over mij. Jij bent mijn haven en mijn toevluchtsoord. En de nacht draagt de belofte van een nieuwe ochtend waar ik er weer mag zijn en waar Jij bent voor mij.
Ik weet mij gezegend.

 

Moslims in het Vaticaan

Van 4 tot 6 november is er op het Vaticaan voor de eerste maal in de geschiedenis een bijeenkomst geweest van afgevaardigden van de Islam en van de Katholieke Kerk. Zij hebben samen gepraat over wat voor elk van hen het belangrijkste is in hun geloof. Op het einde hebben ze samen elk een eigen verklaring afgelegd. Voor de katholieken was het samengevat: ‘God heeft ons het eerst liefgehad… Vanuit deze liefde proberen we voor onze naaste te doen wat we graag ook zien dat hij voor ons doet.’ Voor de Islam was het: ‘Niemand van jullie is gelovig zolang hij niet voor zijn naaste graag heeft wat hij voor zichzelf graag heeft.’ Op het einde werden ze door de Paus ontvangen en was er een toespraak van de Paus en Z.E. de Grootmufti Dr. Mustafa Cerif. De deelnemers hebben de wens uitgesproken dat ze binnen de twee jaren nog eens zouden samenkomen in een land met een Islamitische bevolking.

De tijd is rijp

Onlangs kwam in het nieuws de campagne ’30 dagen zonder klagen’. Omdat we soms niet zien hoe goed we het hebben. Omdat we soms niet zien welke mogelijkheden er zich aan ons voordoen. Is dit een oproep tot positivisme tegen alle negatieve berichtgeving en geruchten in? Of kunnen we hier misschien nog een diepere dimensie aan toevoegen? Maakt het materialisme ons niet blind voor positieve signalen? Zijn we niet in slaap gewiegd? Te veel ingenomen door aardse beslommeringen die zwaar lijken te wegen. Er is zoveel meer mogelijk aan kleine goedheid en opkomen voor rechtvaardigheid dan waar we nu in geloven. Je hoeft geen idealist te zijn om te dromen van een harmonieuze samenleving waar iedereen zich thuis voelt en waar vrede heerst. Samen op weg. Vooral samen. Uit verbondenheid groeit vertrouwen. Staan we dan nu zo ver af van die evangelische boodschap van jaren geleden? Ik denk het niet. Het Rijk Gods is nabij. Ook nu nog in tijden van ‘God is dood’-berichten. Vraag het aan Jezus. Hij zal garant staan.

Onzichtbaar

In een krantje van Artsen Zonder Grenzen las ik: ‘Lijden verdwijnt niet door het onzichtbaar te maken.’ Een treffende uitspraak die best eens te overwegen valt na al het feestgedruis. Waar ben ik geneigd mijn pijn te verstoppen / maskeren o.a. door een vrolijk gezicht op te zetten en/of mij tevreden te stellen met de gewone social talk? Of verhul ik me totaal en leg ik in feite nauwelijks écht contact met anderen, zelfs niet met mijn huisgenoten? Jezelf durven tonen, is niet banaal. Een gebrek aan veiligheid, maar evengoed een innerlijk wantrouwen tengevolge van een gekend of niet-gekend trauma kunnen aan de basis liggen van het niet zichtbaar maken van jezelf. Als je de ander niet bereikt, ontbreekt ook ‘t goed gevoel dat er wél is bij een eerlijke en open dialoog, tevens als het gaat om een moeilijk gesprek. Elk mens wenst gehoord en gezien te worden. De ander weet wel wat ik nodig heb. Neen, vaak is dit niet zo. Behoeften en noden dienen bespreekbaar te zijn om een relatie groeiend en bloeiend te houden. Kan, wil, durf ik hier werk van maken in 2018?

Rakelings nabij

Wij kunnen het vandaag regelmatig horen en lezen dat God niet bestaat. Vooral uit de geleerde hoek van de wetenschap vernemen we deze uitspraak. En als filosofische denkers deze wetenschappelijke vaststellingen nog eens opnieuw formuleren en versterken dan proberen ze nog maar eens opnieuw te verkondigen dat God dood is. Terwijl de kranten over dit alles berichten zei onlangs Paus Franciscus: “Geloof was destijds een engagement van de mens tegenover God, niet tegenover allerlei waarheden en dogma’s. God is geen tovenaar.” En een Nederlandse bisschop getuigde ooit: “Als wij achter personen of gebeurtenissen Gods aanwezigheid kunnen vermoeden, kunnen we spreken van een religieuze ervaring. Dat zijn ervaringen waarin God gebeurt. Dan is of was Hij ons rakelings nabij.”

On-wiskundig

Heel de maand januari kan het nog, de nieuwjaarswensen. Elk jaar ben ik weer blij met de vele kaartjes in de bus. Ik krijg ze graag en ik schrijf ze ook graag. Een persoonlijk kaartje kiezen met een aangepast tekstje, een fijne manier van even stilstaan. Terwijl ik ermee bezig ben denk ik aan diegene die ze in de bus ontvangt.
Zelfgemaakte kaartjes krijg ik het liefst. De mooiste kaartjes of tekstjes bewaar ik, volgende jaren kunnen ze een inspiratie zijn voor de eigen schrijfsels. Dit jaar was er een heel origineel tekstje bij dat ik nooit eerder tegenkwam. Het gaat als volgt: “Geluk is erg on-wiskundig. Zullen we het delen om te vermenigvuldigen?“ Dat is een doordenker van formaat, vind je niet? Ja hoor, laten we het geluk maar delen! Wat heb je immers aan geluk als je het alleen voor jezelf houdt? Je geluk delen, dat werkt aanstekelijk, er komt méér geluk. Als iemand naar je glimlacht dan moet je vanzelf glimlachen, als iemand blij is dan maakt dat jou ook blij en andersom. Hoe een nieuwjaarswens kan verwonderen…

Om en om

De wegen der verbeelding,
de rijkdom van eenieders fantasie,
voelend tastbaar,
haast levensvatbaar,
zoals in een droom,
zonder schroom,
grenzeloos verlegbaar,
je eigen kunnen,
je streefdoel ‘onthullen’.

Pak vast die kans,
maar wee je je verbrandt.
Ins’ leven vertrouwen.
Pijn doet rouwen,
prikkelend voelbaar,
’t zand in jouw glazige ogen.
Maar weet wel wat kan blussen,
doet doven,
jezelf stellend erboven,
alzo verder,
mogend eindeloos verzachtend als ’t ware,
’t zijn diepgang en rust die je mede bedaren,
wat meer nog die zeven dagen?

Rosanna