Beleef de stilte!

Beroepshalve ben ik veel onderweg. De drukte onderweg raakt aan mijn dagkwaliteit. Ik probeer geconcentreerd te zijn en me niet te ergeren aan vertragingen, files en lawaai. Daarom is stilte een ware weldaad in deze vakantieperiode. Maar waar vind ik haar in ons overbevolkt landje? Een wandeling in een bos, waar ik enkel mezelf tegenkom, een boek lezen onder mijn notenboom, waarbij ik de omgevingsgeluiden wegfilter, de rust ervaren bij het betreden van een kerk en me door de glasramen laten oplichten: het zijn een paar voorbeelden die me helpen. Wanneer ik bewust trager eet, poets, fiets, kortom trager leef, schep ik zelf stilte. Van hieruit kan ik weer meer openstaan voor Zijn appèl om voor anderen iets te betekenen. Iemand oprecht begroeten, een ziekenbezoek brengen, een verjaardagsberichtje sturen: het zijn kleine dingen die veel kunnen betekenen. En waarom eens niet samen de stilte opzoeken en deze zwijgend beleven? Dit wordt dan een ‘samenzijn’ om er samen te ‘zijn’!

De verborgen bloei

Een citaat uit bovengenaamd boek van Han de Wit was de aanzet voor een boeiend weekend. Diverse meditatietechnieken werden geproefd, hulpmiddelen aangereikt om de stilte in te trekken met de bedoeling los te komen van onze hersenspinsels. Telkens opnieuw onze aandacht focussen op het nu-moment en laten varen wat voorbijtrekt aan gedachten, emoties, reacties … Deze laten zijn in mildheid en aanvaarding maakt dat ze ons niet langer frustreren, beangstigen, kwaad maken. In die stilte kunnen we aftoetsen wat écht klopt met de realiteit. Proberen met mededogen te kijken naar wat zich thans afspeelt in ons leven, in ons binnenste om de cirkel om ons heen te verruimen en zo ons ego meer prijs te geven. Onze échte luisterbereidheid vaart er wel bij. Toch mooie kansen om in de vakantie het prettige aan het zinvolle te koppelen! Groei en bloei die van binnenuit gebeurt, rijpt en uitdijt, kan per 2 als partners, in groep, in gezins- of familieverband. Een waarachtig thuiskomen bij jezelf en de ander, wat ons aanvuurt tot Nieuw Leven en ons relationeel versterkt.

Engelen

De profeet Elia die zich geroepen wist door Jahwe, God, komt terug van een lange tocht. Hij had gepredikt maar kreeg weinig gehoor. Hij vraagt dan aan God: “Laat mij maar sterven, het wordt mij teveel.” Doodmoe en zonder eten legt hij zich neer onder een bremstruik. Vervolgens komen twee engelen na elkaar met eten hem toch maar aanmanen om te eten. Hij at, dronk en sliep en ’s morgens ging hij toch weer op stap. “Ik heb veel engelen op mijn weg ontmoet”, zegt de zieke die heel moeizaam herstelde. En hij vertelt dan over aandachtige dokters en meelevende verpleegsters. Een nog jonge man had een heel bewogen leven achter de rug. Nu stond de dood voor de deur. Samen met hem mocht ik terugkijken op zijn leven van vallen en opstaan. Bij dit omkijken werd ik geholpen door zijn vriendin. Ze zei: “Ik heb steeds opnieuw het goede in hem willen ontdekken.” Hij wees naar zijn vriendin en zei: “Koekebrood.” Die Man van Nazareth werd in het evangelie destijds ook ervaren en beschreven als koekebrood.

Wind

De wind van verandering,
in een continue cyclus
van wijzigende seizoenen.
Symboliseren dat iedere ijzige winter
gevolgd wordt door een vibrerende,
sprankelende lente.
Bemerken dat dualiteit en tegenstrijdigheid
voorafgaan aan evolutie,
weelderige bloei en harmonie.
De bries die onze huiden streelt,
die ons verkoeling biedt
op een warme zomerse dag…
Het is ook de vlijmscherpe, ademstokkende
valwind van de winter.
Wind, de boodschapper van veranderingen
en raadsheer die ons perceptie doet begrijpen.
Zomerwind, breng je frisse bries,
boordevol verkwikkende energie.
Ruis je zeemzoet geluid door de takken
van hoge bomen
Geef ons zuurstof en toon ons
de verrijkende ervaring van verandering.

Evy

Integreren

Paus Franciscus die dit werkwoord onlangs gebruikte wilde het ook verder heel concreet invullen en zei: “Als landen mensen op de vlucht willen opvangen dan is het best dat ze ook werk willen maken van opvoeden en werk geven.” Destijds lazen wij in het parochieblad, naar aanleiding van de benoeming van Jef De Kesel: “De paus kiest kardinalen die de voorkeur van de paus kiezen, nl. voor een kerk die barmhartig is en met beide voeten in de samenleving staat.” Onze kardinaal wil een kerk die zich maatschappelijk engageert en die zich uitspreekt over vluchtelingen, armoede en ecologie. En hij vindt het ook een heel grote uitdaging om samen te leven nu wij een grote verscheidenheid ervaren in steden en dorpen. “Dit samenleven kan lukken op basis van eerbied en respect”, zo voegt hij eraan toe. Wij zien vandaag dat pastorale eenheden die opdracht ter harte nemen. Wij verbleven met onze chirogroep – die door ons mijnverleden erg gekleurd blijft – tien dagen op kamp. In onze groep wordt vandaag nog bewust verder gewerkt aan dat grote woord: integratie.

Avondritueel

Zittend aan een beekje, wat bekomend van emoties, genietend van de avondzon, de stilte van de natuur, het vele leven in die stilte, …

Enkele eendjes glijden voorbij, bedenken zich, blijven ter plaatse wat rondtrappelen. Een eerste eendje komt uit het water, schudt de veren droog, hapt met de snavel de pluimen droog. Een ongelooflijk flexibele hals draait zich in alle bochten, zelfs de poten worden gebruikt om het gevederte te drogen… De ene achter de andere eend komt op het droge en doet exact hetzelfde ritueel. Terwijl de eerste blijkbaar al een slaappositie inneemt is de laatste nog maar net aan het afdrogen begonnen.

Het is blijkbaar bedtijd in de natuur. Ik verwijder me stilletjes en fiets naar huis voor mijn eigen avondritueel.

Charmeverblijf

“Go where your dreams take you”, vond ik op mijn ontbijtbord in een B&B-verblijf in ons Meetjesland. De gastvrouw was één en al aandacht en luister. Zij had ook echt de gave en de vreugde van oog voor detail. Haar fruit- en groentebordjes waren een streling voor het oog en ja, ook voor m’n maag. Hier gingen aandacht en charme hand in hand. Als alleenstaande ben je niet overal even welkom, da ‘s algauw voelbaar bij het opvragen van info. Ja, zo is dat: een 2-persoonsverblijf is economischer voor de uitbaters. Als gevolg swingen de prijzen voor 1 persoon dan vaak de pan uit. En nochtans stijgt het aantal alleengaanden jaar na jaar. Is een betaalbaar uitje voor deze groep dan niet weggelegd? Is het niet welletjes dat ook voor dezen de belastingen het hoogst zijn in ons land? Ook dit is discriminatie. Maar wat met mensen die hun kinderen alleen opvoeden? Hebben zij dan niet het recht op een charmeverblijf om de batterijen weer op te laden? Er rest nog veel werk om ons land leefbaarder te maken voor iedereen … Wat kan mijn bijdrage zijn?