Symfonie

Muzikale verwennerij, een volgelopen zaal, vooraan een dirigent in zijn element, de begeleider van dit hemels symfonisch orkest.
De belichting vervult de ruimte met een warme en aangename sfeer, de toeschouwers verwachten nu meer.
Symfonie.
Oor strelende vertedering, voedend voor ieders ziel. De intro hunkerend naar een speelse opbouw, flirtend met het refrein, een knipogende pauze voor de strijkers, hoe zalig kan het zijn.
Meegezogen in emotie tijdens de solo van de zware contrabas.
Waargenomen trillingen onder mijn voeten geven me voeling met het moment.
Als het ware vastgespijkerd op mijn stoel naar de avond toe verzwakt, mijn hart bonst in mijn keel, ik ben niet alleen.

Symfonie.
Climax.

Rosanna

Fazenda

Via radio Maria hoorde ik 3 mannen getuigen over hun leven in de Achelse kluis, waar nu ook de 1ste Belgische fazenda da Esperança, ‘boerderij van de hoop’ is gevestigd, een herbronningsplek voor ex-verslaafden. Ze spraken openlijk over de ferme strijd die ze voerden om van hun verslaving af te geraken, met ups en downs en hoe ze tevens onderweg Jezus en Zijn Moeder leerden kennen. Ja, altijd weer is Christus onze Arts bij uitstek, zeker voor allen die in wanhoop/zelfdestructie zijn verzeild geraakt. Ze leven en werken in gemeenschap volgens een strikt levenscontract zonder gsm, internet noch tv: heilzame uitzuivering die de mens op zichzelf en de anderen terugwerpt. Wie zou daar geen deugd van hebben in deze óvergedigitaliseerde wereld? Prangende vragen, moeilijke keuzes niet opvullen met wat dan ook …, maar nederig onder ogen zien en leren afrekenen met alle worsteling en onvermogen van dien. Ook een leefwereld om terug te vertragen en te verstillen. Eenvoud werkt zo genezend.

Aanraken

Een Israëlische vroedvrouw uit de kibboets leerde Lieve Blancquaert hoe belangrijk het is om elk nieuw, zo fragiel leven warm en respectvol te verwelkomen: deze erkenning van wie ons ’t eerste aanraakte, heeft zo’n fundamentele waarde! Net als de wijze waarop ons lichaam de laatste zorgen zal krijgen tijdens het wassen en opbaren, een even indringende handeling van betekenis is. Of hoe we worden gewassen als we ziek zijn of gehospitaliseerd, hoe we worden vervoerd in een rolwagen of op een draagberrie … is het met eerbied, of routineus, gauw een veeg erover heen of met respect voor ons broze lichaam, tempel van Gods Geest… Hoe gaan we om met een mens met dementie, met iemand die een mentale beperking heeft …zijn onze acties en zeker onze aanrakingen even integer als zou het om een geliefde naaste handelen? Hoe we iemands lichaam benaderen heeft zo’n impact op mensen, denken we maar aan allen die sterk hebben geleden onder seksueel misbruik en/of onder geweldpleging. Ons hiervan bewust zijn, dient onze naaste.

Manier van kijken

We herkennen mensen aan hun uiterlijk, hun stem, hun manier van binnenkomen enz. Maar wat mensen ons zeggen, hoe ze op ons overkomen, heeft meer met onze manier van kijken vandoen. Mensen van wie je houdt, bekijk je niet met de ogen van: die is te dit, of te dat. Zij worden gewoon in jouw hart ontvangen. En dat verandert ons hele leven. Christus straalde op de berg Tabor, omdat Hij in de liefde van zijn Vader, aan zijn leerlingen verscheen. Petrus, Johannes en Jacobus, herkenden die liefde, ze wilden er voor altijd blijven. Willen wij dat ook niet? Veranderen wij niet van elan als we in de nabijheid zijn van iemand die van ons houdt? Verandert onze levenslust niet als degene van wie wij houden, naast ons is? Liefde verandert onze ervaring met de werkelijkheid. Afwezigheid van liefde evenzeer. Hoe komt een vreemdeling over? Ben je angstig, dan doemt ie op als een spook. Zo te zien, maken we onze eigen spoken of engelen. Een mens is toch een bijzonder wezen, niet? Maar geen hulpeloos wezen. ’t Is maar hoe je het bekijkt.

Vuur

Het is hoog tijd. Voor het Rijk Gods is het hoog tijd. Daarom verlangt Jezus dat het vuur oplaait. Weg met alle gelatenheid en onverschilligheid. Er staat iets te gebeuren. De knikkende knieën moeten gesterkt worden. We gaan er samen voor. Zoiets doet het geloof met je. Niet achterom kijken maar de hand aan de ploeg slaan. Ondanks tegenwind en tegenwerking. Want nog niet iedereen is overtuigd. Spreek over wat je bezighoudt, wees open, doe een ander geluid klinken. Want mensen zijn doof en moeten wakker geschud worden. Zo klonk het ook 2000 jaar geleden. Is er intussen iets veranderd? Ik denk het wel. Maar we moeten nodig de draad terug oppikken en het goede zaad niet laten verloren gaan. Het vuur brandt verder en mag niet gedoofd worden. Wie houdt de wacht voor de gelovigen van morgen? Er zijn immers zeker nog mensen gevoelig voor het geloof. Laten we hen inspireren en aanmoedigen. Ieder in zijn kleine omgeving. Vele beetjes maken één groot geheel. En laten we vooral blijven vieren dat de zonde uiteindelijk overwonnen is.

Stemmen maar!

We willen graag nog even de aandacht vestigen op onze Schrijfwedstrijd in het kader van ons 10-jarig bestaan. Deelnemen kan niet meer. Maar je kan wel nog stemmen op de teksten die jij het leukste vindt: surf naar evenstilstaan.blog en klik op de link die onder de aankondiging rechts van de Schrijfwedstrijd staat. Eenmaal je op de site van 10 jaar Even Stilstaan bent, klik je op Home. Daar vind je alle teksten die deelnemen terug met de schuilnaam van de deelnemer. Door een tekst te liken (op de titel klikken en dan onderaan op like), kan je stemmen. Je e-mailadres wordt gevraagd om te vermijden dat je tweemaal op dezelfde tekst stemt. Je kan wel op meerdere teksten stemmen. Als je nieuwsgierig bent wie zal winnen kan je ook naar de Prijsuitrijking komen op zondag 22 september 2019 vanaf 10u30. Inschrijven wordt gevraagd door het formulier in te vullen op onze site of door te mailen naar evenstilstaan10@gmail.com. Het adres van het gebeuren is: Pastoraal Centrum, Tulpinstraat 75, 3500 Kiewit (Hasselt). Het zal een feestelijke dag worden.

VAKANTIETIJD

Juli, Augutus: vakantiemaanden! Toevallig liep ik langs een verloren straatje achter het station in de grote stad! Geen mens te zien! Doods! Of toch meer naar het einde van de straat wuifde iemand vanuit het venster! Nood? Hulp? Of wat verlangt die persoon? Wat wacht mij? Ik haastte mijn stap, dichterbij ontdekte ik daar, in een open venster, een oude vrouw met een postkaart in haar hand. “Oh eindelijk!”, riep ze, “wat ben ik blij! Eindelijk iemand die langs komt. Reeds twee uur lig ik op uitkijk en niemand!” Ze toonde mij de kaart: “Kijk eens, ik voelde mij zo eenzaam, verlaten in deze doodse straat. Iedereen is op vakantie deze maand. Maar mijn poetsvrouw – nu in Marokko – heeft aan mij gedacht. Ik voel me zo gelukkig te weten: Ik ben niet vergeten, ik ben niet alleen, iemand denkt aan mij! Dat doet deugd! Ik moest mijn geluk kunnen delen maar niemand in de straat! Dank, dat je naar mij geluisterd hebt en mijn vreugde deelt!” Ze straalde. Ja, gedeelde vreugd is dubbel vreugd! Een kleine attentie verwarmt het hart en schept nieuwe levensmoed!