Lijnen

In een sportzaal kunnen op de vloer verschillende lijnen door elkaar lopen. Ze werden en worden zo aangebracht dat de verschillende sporten van dezelfde sportvloer gebruik kunnen maken. In onze cultuur is de Kerk al lang niet meer de instantie of de gemeenschap die grote lijnen uitzet en de spelregels bepaalt. Iemand uit onze basisgroep bracht dit beeld aan en er volgden meteen een aantal reacties: ”Van onze Kerk wordt niet meer zoveel verwacht. Er zijn vandaag vooral meer economische belangen in instanties, die de grote lijnen trekken.” “Toch vind ik het belangrijk dat wij als Kerk lijnen blijven uitzetten.” En na een vruchtbare stilte klonk het volgende: “Als kerkgemeenschappen moeten wij niet te veel in zalen blijven plakken.” Onze Paus herhaalt het ook voortdurend: “Ja, wij moeten nu vooral nieuwe wegwijzers plaatsen die ons richten naar broze, kwetsbare mensen.” Ons samenzijn werd als volgt afgesloten: “ Laten wij nu de kaars aansteken om het vuur, Zijn vonk, brandend te houden in ons midden.”

Daadwerkelijk

God is niet daarboven ver van ons verwijderd. God manifesteert zich daadwerkelijk in deze wereld. Maar Hij heeft ons daarvoor nodig. En eigenlijk ook niet. Hij zou het alleen kunnen. Maar Hij wil ons daarvoor nodig hebben. God roept ons. Gods liefde stroomt. Gaat uit en gaat in. Zoals ademen. Zo worden wij gelovige mensen. Door dit te be-amen. We mogen zelfs onze tijd nemen om dit te ontdekken. Met vallen en opstaan. Er is een tijd van verborgen inwerking van de Geest. We leren van Jezus wat het betekent om gelovig te zijn. Al kunnen we daar nu nog niet de volle betekenis van vatten. Voor de apostelen was het ook zo. Toch zal dit gelovig leven op den duur alles van ons vragen. We gaan meer op Jezus lijken en het kan niet anders dan dat dit zich uit in daden. Geen prestaties. Maar daden van geloof. Het overwinnen van moeilijkheden om dit geloof tastbaar te maken. Niet terugdeinzen voor de tegenwerking van de wereld maar doorgaan. De wereld doordringen met de zaden van Zijn Woord. En wachten tot het groeien gaat. En daar dan dankbaar voor zijn.

Verlangen

Wat betekent verlangen voor mij? Prompt duikt een perspectief op, iets om naar uit te zien, om gerealiseerd te krijgen. Verlangen kan mijn levensenergie voeden, m’n dag adem en kleur geven, een sprankelend reikhalzen naar L(l)even ten volle. Voor mij, Heer, maakt Gij zeker deel uit van dat verlangen … een diepe wens om steeds liefdevoller en milder in het leven te staan. Verlangen om m’n aandacht in het nu-moment op te schroeven, om te zijn in de Adem van het ogenblik. Als ik m’n verlangen kan delen en/of beleven met een ander, maakt dit mij diep gelukkig. Een verlangen koesteren, zet een mens op weg. Dit vind ik terug in volgende uitspraak van Antoine de Saint-Exupéry: “Als je een schip wilt bouwen, roep dan geen mannen bij elkaar om hout te verzamelen, het werk te verdelen en orders te geven. In plaats daarvan, leer ze te verlangen naar de enorme, eindeloze zee.” Zo hoop ik nog steeds mijn verschillende en uiteenlopende talenten te kunnen bundelen in een nieuwe job, taak, actie … Zo lang er hoop is, is er L(l)even, nietwaar? Non stop!

Een project?

Sommige mensen en groepen proberen van hun leven een project te maken. Deze mensen krijgen daartoe in onze samenleving ook tal van tips, suggesties en voorbeelden. Ze zien ook hoe steeds meer mensen vrijheid als het ware in grote letters willen schrijven. In die sfeer willen zij hun leven uitbouwen, gestalte geven. In zulk leefklimaat worden vandaag ook veel kinderen en jongeren opgevoed en gericht. Er zijn echter ook mensen en gemeenschappen die het leven eerder willen zien en beleven als een weg. Hun samen leven ervaren zij dan als een bemoedigend gebeuren, als een ‘op weg zijn’. In hun gezinnen en kringen worden hun kinderen ook opgevoed om meelevend en dienstbaar op weg te gaan met elkaar. Zij hopen dat het goede leven, dat ze met elkaar willen delen, hun kracht en zin kan geven. Weet jij hoe deze mensen genoemd worden die willen leven in het spoor van Jezus van Nazareth?

Cyclus van het leven

Als de zachte zomerzon plaats maakt

voor een kleurrijke herfst

en de ijzig koude winter

de twinkelende lente binnen laat.

De geboorte van een kind

een nieuwe toekomst belooft

en de liefde verglijdt naar het alledaagse.

De dood je doet terugdenken

aan een kleurrijke herfst,

dan weten we dat de cirkel rond is.

Dan weten we dat dra de zon

weer zal schijnen

want de vreugde van het leven zal niet stoppen

en nooit vergaan.

Inzicht en doorzicht bepaalt ons denken

en doet ons aanvaarden.

Wij aanvaarden elke cyclus zoals het leven is

met ups en downs zoals het leven werkelijk is.

TS

Vreemdeling

Een lied beaamde dat enkel de mens die zijn eigen vreemde, niet-bevattelijke grond kan betreden in staat is bij een ander het niet-vertrouwde tegemoet te treden met zachtheid, respect en mildheid. Denk aan Jezus, die mensen met boze geesten, de ‘bezetenen’, niet uit de weg gaat. Geen wonder dat velen het moeilijk vinden met een andere cultuur kennis te maken. Het onbekende niet kunnen laten bestaan, niet willen inpassen in de eigen leefwereld, doch willen normeren aan de eigen maatstaven is tevens de verwondering de weg versperren. Een succesvol auteur vermeldde onlangs wat een zuivere liefdesdaad het is om mekaar niet te willen veranderen… Een levenslange leerschool … Of zoals een vermaarde, Amerikaanse wereldschone erkende: “Schoonheid is alles wat je in jezelf hebt leren aanvaarden. Meer nog dan in het uiterlijke, betekent schoonheid innerlijk zelfvertrouwen, vrede, vriendelijkheid, eerlijkheid en een waardevol leven.” Kunnen wij dit ook een vreemdeling gunnen, dit recht van bestaan? Trouwens, wie is er ‘vreemde’?

Fietsen is ontmoeten

Elke woensdag, in de ‘koelte’ van de avond, fietsen door onze gemeente, telkens een andere route, in groep en onder begeleiding van wegkapiteins. Elke week een nieuwe ervaring. Elke week een ander plekje van onze gemeente leren kennen. Maar niet alleen dat. Ook elke week mensen ontmoeten die wel van jouw dorp zijn, die je wel kent, van gezicht, maar met wie je nog niet echt hebt kennis gemaakt. Een enige gelegenheid om onder het fietsen over van alles te kletsen. Halverwege een korte pauze en een versnapering en dan wisselen van fietspartner. En we zijn telkens met ongeveer 100 mensen. We kunnen nog wel een hele tijd doorgaan vooraleer we met iedereen gefietst hebben. En elk jaar komen er nieuwe gezichten bij. Een leuke ervaring. Hier kunnen we toepassen wat Mgr. Schruers-zaliger herhaaldelijk zei: liefhebben, altijd, overal en onmiddellijk, zonder voorbehoud en in elke toevallige ontmoeting.