Bijhouden of wegdoen?

De huisklok tikt een weg in de stilte. Mijn herinneringen dragen mij door de ruimte. Ze komen zomaar op mijn schouder zitten wanneer ik mijn kasten uitlaad. Ach, een kindertekening van mijn oudste zoon, een kranteninterview van iemand die ik bewonder en een foto, waarrond ik meteen met kinderen kan filosoferen of theologiseren… En telkens is er die keuze of ik het voorwerp of het document bijhoud of het weggooi. Of ik een tekst in het digitaal heelal plaats of deze terug in de lade laat ondersneeuwen? Is het fysiek aanraken van voorwerpen of documenten een bewijs dat deze een eigen leven blijven leiden? Het helpt alleszins. Wat ik wel weet is, dat ik herinneringen ook in de schatkamer van mijn brein kan bijhouden zolang er daar zuurstof is. En als deze op is, heb ik de herinnering losgelaten. Ik besluit voorlopig met een paar dozen met oude papieren documenten, vol gedachten en herinneringen, op de stoep te zetten. Gelukkig niet de mensen die hiervoor zorgden!

Vredeswakes

4 jaar vredeswakes in Langemark als waardig tegenwicht voor de herdenkingen van de 1ste wereldoorlog zijn voorbij. Een uiterst lovend initiatief die mensen van heinde en verre in gang zette en bijeenbracht om uit te dokteren hoe we concreet meer vrede in ons leven kunnen brengen. Iedere vredeswake startte vanuit een specifieke invalshoek als armoede, werk, vrouwen, klimaat, kinderrechten, … en werd een levendig geheel met inspirerende koren en beklijvende getuigenissen van over de hele wereld zoals bv. de Parents Circles, een organisatie waar Israëli’s en Palestijnen, die een familielid verloren in dit conflict werken aan verzoening en vrede. Dorothy Oger bracht haar gedicht: ‘Ik kies voor liefde’. Dit is intussen omgezet in 70 talen, vanzelf ontstaan door het delen op sociale media en het bewogen worden door de resonantie van woorden, die bij mensen eenzelfde emotie van vrede en betrokkenheid opwekte. Taal is zó wezenlijk; liefdevolle taal is een Instrument van Vrede. Elke dag opnieuw krijgen wij vele kansen om die vrede en liefde waar te maken.

Ieder mens is uniek

Een priester begon zijn homilie met de volgende gedachte: ‘Van elke mens kunnen wij zeggen dat met hem of haar iets nieuws in de wereld is gebracht, iets dat er nog niet was, een énig iets. Iedere enkeling is een nieuwe verschijning op aarde. En ieder van ons heeft als levenstaak, zijn of haar eigen aanleg in deze wereld te vervolmaken.’
Een rabbi – hij heette Susja – bracht, toen hij ging sterven, deze gedachte zo onder woorden: ‘In het toekomstige rijk zal mij niet worden gevraagd: “Waarom ben jij niet Mozes geweest?”
Mij zal worden gevraagd: “Waarom ben jij niet Susja geweest?”‘
‘Jezelf zijn’, het klinkt zo eenvoudig. Maar ik weet van mezelf en ook door wat ik hoor en zie van anderen, dat dit helemaal niet zo eenvoudig is. Er is immers zoveel dat ons belemmert onszelf te zijn. Iets om over na te denken, niet?

Betrokken leven

Binnen de gemeenschappen die verder geraken dan ‘brood en spelen’ groeide de overtuiging dat het leven meer kwaliteit krijgt als er in en tussen mensen de bereidheid groeit om te delen, om mee te leven met elkaar. In het evangelie van zondag wordt een weduwe geprezen. Ze wilde geven van alles waar ze eigenlijk moest van leven. De kwetsbare weduwe wordt door die Man van Nazareth beschreven als een sterke, krachtige vrouw. Haar houding werd gedragen door vertrouwen, niet door berekening. Zij wilde aandachtig, betrokken leven. Een goed mens word je niet door veel kennis of door strenge discipline. Het voorbeeld, het getuigenis van goede mensen rond ons kan ons wel uitnodigen en bemoedigen om ook een goede weg te gaan. De weduwe met de twee penninkjes zocht kracht in het gebedshuis. Wij kunnen ook kracht putten uit samen bidden of mediteren maar ook uit vriendschap en uit sterke relaties. Zonder hartelijke betrokkenheid kan het leven, het samenleven, zeker vandaag, soms erg koud worden.

Mystiek

Een koene ridder op een spierwit paard baant zich een weg in galop naar de mystieke wereld. Uitgerust met zwaard en schild, gegoten in een harnas in middeleeuwse stijl.
Uitgebrande oude loodsen, vol met as, ze liggen er verlaten bij…
Driekoppige vuurspuwende draken vliegen, als aaneensluitende schakels, geen hindernis is hun teveel. In de verte een ophaalbrug tussen burcht en paradijselijk kasteel.
Mystiek, veel praal en pracht, goud en zilverlingen, aanlokkende robijnen en diamanten, opgeborgen in hun schatkist.
Fantasierijke dromen, feeën die feeëriek kunnen toveren. Aanlokkende zang en betoverende woorden willen je ontsporen.
Voor dag en dauw, besef jij al gauw, waar waarheid zit in verscholen.

Rosanna

Wintermarkt (deel 2)

Blijkbaar zouden acht Belgen op de tien godsdienst nog nauwelijks belangrijk vinden. Wellicht dat daarom de commercie al vrij lang de kans had om het kerstgebeuren te ‘vermarkten’. Uiteraard werd deze verandering ook reeds lang aangevoeld en ervaren door hen die kerkelijke verantwoordelijkheid dragen. Zo zei onze aartsbisschop onlangs in een boek: “Ja, we zijn in een langdurig proces geëvolueerd van een christelijke naar een niet christelijke samenleving.“ En dan voegt hij eraan toe: “Ja, geloven kan overkomen als iets vreemds.” In datzelfde boek zei een actieve pater Dominicaan: “We moeten vandaag o.a. anders spreken over God. Er zijn geen twee werelden. God is alleen werkzaam in en door bezielde mensen.” En die Man van Nazareth werd ervaren als ten volle bewogen door God die Hij Vader noemde. “Pogingen om het Godsgeloof uit de mensheid te verwijderen zijn ten dode opgeschreven en kerken die zich vernieuwen trekken mensen aan.”, zei onlangs een Nederlandse theoloog.

Wintermarkt (deel 1)

Tijdens de donkere dagen voor Kerstmis proberen steeds meer handelaars in onze steden samen een warm aanbod te doen en dit in het groenkader van een fel verlichte wintermarkt. In hun aanbod van standjes en activiteiten is er praktisch geen verwijzing meer naar elementen uit het christelijk kerstgebeuren. En als er naar ‘kerst’ wordt verwezen, wordt dit meestal toevertrouwd aan de uit Amerika overgevlogen Kerstman. Uiteraard is deze geleidelijke evolutie van kerst – naar wintermarkt, stap voor stap mogelijk geworden omdat de gelovige, christelijke overtuiging ook steeds minder mensen raakt en kan bezielen. Iets geleerder uitgedrukt klonk het onlangs: “Religie bepaalt onze identiteit niet meer.”

… wordt morgen vervolgd.