Alles onderste boven

‘Van vissers van vissen naar vissers van mensen.’ Ken je die ervaring…?

Iemand ontmoeten, geraakt worden, waardoor ineens het leven er anders uitziet.

Zo verging het Simon met zijn broer Andreas en nog zovelen en ook ons!

Een echte ontmoeting met Jezus doet je veranderen, als vanzelf… Zijn blik blijft op je rusten, blijft in je ‘hangen’, waardoor je andere dingen gaat doen of dezelfde dingen anders. Je gaat de wereld anders zien, beleven.

Jezus’ komst, Zijn trekken door deze wereld brengt een ‘aardverschuiving’ met zich mee.

Onomwonden laat Hij ook nú weten: Het Rijk Gods is nabij!

Alleen dát blijft in leven wat geroepen is om in Jezus herboren te worden. Al het andere heeft geen eeuwigheidswaarde. Al het andere vergaat.

We hoeven er zeker niet bang van te worden.

Jezus wil ons integendeel nog gelukkiger maken dan wij ooit durven dromen. Volg Hem maar!

Gevallen engel

Te ijverig afstoffen en te weinig aandacht voor mijn engel eindigde in het uiteenspatten van m’n kleine hemelfiguur. Zou ik de brokken nog lijmen? Ik ging toch aan de slag: een andere engel met een open fontanel net als bij een pasgeborene keek me aan. Het artikel over ‘celebrating cracks’ verhaalde hoe breuklijnen bv. van kapot servies worden hersteld met een extra gouden lik. Ongekende vormgeving dwingt ons naar een breder blikveld. Niet-oordelen helpt ons enorm vooruit. Zo gaat het ook in zijn werk met pijnlijk gestrande relaties. Littekens kunnen blijven, soms zelfs hun gevoeligheid bewaren, maar altijd kan iets N(n)ieuws ontstaan net doordat dit samenzijn eindigde. Zelf ervoer ik hoe een misgelopen vriendschap me nóg dichter bij de Heer bracht. Hij liet mijn gebrokenheid toe. Hij schrijft geen mensen af. Zijn gouden Schrijfstijl Creëert met wat voorhanden is. Als ik maar ootmoedig genoeg ben om mij te tonen in al m’n verscheurdheid. ‘Nederigheid is de deugd van m’n grote miserie en van m’n waardigheid.’ (St Jozef-Marie)

Voel

Oma in haar stoel
Dat zie ik
Lachende mensen
Dat hoor ik
Oma’s zelfgebakken taart
Dat ruik ik
Vreugde en blijdschap
Dat voel ik

Luna uit klas J2.24

Soep

Samen met enkele gelijkgestemde en ijverige zielen maakten we soep voor de actie van Welzijnszorg. De hele dag waren we in de weer: ingrediënten aankopen, schoonmaken, fijnsnijden, kookvuren installeren, grote potten ophalen, soep koken en doordoen, maar ook verkoop en afhaling organiseren. Want ja, in plaats van de soep te schenken in bekers, zoals naar gewoonte, zouden we ze dit jaar uitdelen in literse potten voor een vrije bijdrage. Het werd een overheerlijke, dikke pompoensoep vol vitamienen. Het werd een groot succes: de mensen stonden gedisciplineerd en geduldig aan te schuiven. Onder hen ook een sjofele man, armoedig gekleed, schoenen afgelopen, haren onverzorgd, type zwerver. Netjes wachtte hij zijn beurt af, deed zijn duit in het zakje, maar zette zich dan onverwachts onmiddellijk neer op de rand van het trottoir, deed het deksel van de pot en dronk de koude soep in één teug leeg. Het was zijn eerste eten sinds lang: ontbijt, middagmaal en avondeten tegelijk. Gelukkig was de soep niet alleen vitamienenrijk: ze zat ook boordevol liefde.

Leek zijn

Iets uitleggen, voorstellen in de schoenen van de leek. Deze woorden grepen me laatst fel aan, toen iemand ze mij voor de voeten wierp. Het is niet altijd zo makkelijk om me te verplaatsen in de situatie, de gedachten, de gevoelens, de ervaring van die ander. En dit kan voorkomen bij velerlei gelegenheden, denk maar aan zieken- en rouwbezoek, bij een gesprek rond echtscheiding, bij moeilijkheden met opgroeiende tieners of bij slapeloze nachten door een huilbaby, bij huiselijk geweld/misbruik … Telkens opnieuw wordt het een uitdaging en een oefening om het verder te proberen. Wie hierin een krak was? Wel, onze Jezus! Hoe Hij Zacheüs uit de vijgenboom riep, de vrouw genas die 18 jaar lang leed aan bloedingen, de lamme aan het bad in Bethsaïda liet lopen… Zijn Mededogen ziet enkel de worstelende, vertwijfelde mens en Hij komt hem tegemoet in de eenzaamheid van strijd en chaos. Leer ons toch kijken met Jouw Ogen, luisteren met Jouw Oren! Ook naar deze verwarrende wereld. Jij spreekt ons aan! Mag ik als leek bij Jou in de leer?

God dank

“God dank” was een uitdrukking van mijn grootmoeder, het klinkt nog in mijn oren …  En ja, God dank, nu ben ik grootmoeder en voel regelmatig de nood om God te danken met een groot geluk in het hart. Zich bemind voelen door kinderen en kleinkinderen is een groot geluk. “Geven en krijgen” maar ook “krijgen en geven”, de schommel gaat op en af, gaat heen en keert terug, je doet er niets, niets speciaals voor. Doorgeven – het leven door geven – maakt oneindig gelukkig. Ik zie ze groeien elk op zijn tempo, met nieuwe verhalen komen ze af. Ik besef dat het hier om gaat. Een nieuw begin telkens sinds meer dan 2.000 jaren… en het blijft een waarheid en een werkelijkheid. Je voelt het zonder het te zien, die ommekeer! “God zij dank”.

Geroepen

Als iemand jou roept, dan is dat bij je naam. Als Jezus ons roept, geeft hij ons ook een nieuwe naam. Een naam dragen geeft bevestiging. Je mag er zijn. We voelen ons aangesproken als iemand onze naam noemt. Er gaat een appèl van uit. Of zouden we zeggen: een roeping. Nu is dat woord misschien uit de mode maar zijn betekenis is nog steeds actueel. Er worden nog altijd mensen geroepen. Eerst en vooral geroepen om in Jezus’ nabijheid te vertoeven. Je wordt leerling van Jezus. Maar Jezus zendt zijn leerlingen ook uit. Om nog meer mensen met Jezus in contact te brengen. Met de boodschap: Kom en zie! Iedereen is uitgenodigd op het feest. Maar weinigen vinden de weg. Al zeker niet alleen. Nochtans spreekt de Heer rechtstreeks tot zijn mensen. Maar velen weten niet dat het de Heer is en slaan er verder geen acht op. Er is teveel afleiding. En al die afleiding is vergeefse moeite. Het brengt je geen stap verder. Integendeel, het maakt je blind. Ik wens onze lezers toe dat ze terug beginnen met luisteren. Want de Heer is ook op zoek naar jou.

De warmte van sneeuw

Witte dwarrelende vlokjes, dwalen lichtjes neer, speels, spinnend in bekoorlijke nostalgie.

Een verblindend sneeuwtapijt, geweven en ontgonnen uit ijskoud kristal.

Verwarm het hart en creëer pure magie in stilstaande tijd. Het krakende, ritmische geluid van mijn wollige winterlaarzen fluistert zacht bij iedere stap: “Bewaar je evenwicht, neem je tijd en bewandel je wegen stap voor stap.”

“Observeer in rust, dit unieke moment in tijd”.

Ik inhaleer de ijzige lucht, speelse warme wolkjes in iedere uitademing. Luister naar niets dan stilte, hier en daar doorbroken door de vibrato van ijs. Een hemel vol heldere sterren, sprankelende kracht, onmeetbare energie, een aantal bijzondere, die knipogen naar mij. Ik groet vanuit mijn hart, dankbaar voor nu. Mooie, ijzige witte wereld, je neemt me mee naar rust, betovert me met de warmte van sneeuw, puurheid in feeërieke verwondering.

Evy