Een onbekende

Een onbekende doet aanspraak op de naam en de machten van Jezus. Hij behoort niet eens tot Zijn groep leerlingen. Wat denkt hij wel, die onbekende…. Verontwaardigd komen de leerlingen dit vertellen aan Jezus: “Hij drijft duivels uit in Uw Naam, maar we hebben het hem proberen te beletten”. Jezus was niet blij met dit verhaal van de leerlingen. Hij veegt ze met een handomdraai weg. Die onbekende is voor hem geen concurrent, boezemt hem ook geen vrees in, irriteert hem ook niet. Er zijn zoveel manieren om Jezus te volgen. Zijn leerlingen volgen Hem heel nabij , in vriendschap. Maar bij Jezus is niets exclusief. Alles kan met anderen gedeeld worden. Talloos zijn de wegen waarop we Hem kunnen volgen. Jezus antwoordt de leerlingen dan ook: “Belet het hem niet want iemand die een wonder doet in mijn Naam, zal niet zo grif ongunstig over Mij spreken. Wie niet tegen ons is….is voor ons.” Laten ook wij ruimhartig zijn t.o.v. “onbekenden”, die niet meteen tot “onze groep” behoren!

Vervolgd!

Omwille van je gelovig zijn, je inzet daarrond, dat heel vaak niet strookt met de reële werkelijkheid van het werelds gebeuren, word je wel eens in de hoek gedrukt. Wat men er ook over denkt. Door het goede te doen word je meer mens onder de mensen. Liefde geven en daardoor in de verdrukking komen is een garantie dat je iets betekent voor mensen om je heen die tastend en zoekend naar een beetje vrede en geluk door het leven gaan. Gelovig of niet gelovig, welke religie of levensbeschouwing je ook koestert. Je eigen overtuiging met hart en ziel in het dagelijkse leven zonder dwang omzetten bij anderen is medemens zijn. Je inzetten voor anderen, dat is juist wat Jezus bedoelt in de Zaligsprekingen. Gerechtigheid nastreven is het Rijk der Hemelen – Gods Rijk – al laten komen midden onder ons.

TV

Kunst

De piano omringd met rood wit lint uit

angst voor besmetting

hoewel menig virtuoos zo verloren ging,

grijpen wilde naar de gitaar

kon ook die niet doorgegeven worden:

werd aan banden gelegd terwijl

dokters adviseerde om agressie

kunstzinnig te uiten

kregen de blazers een plastieken wand.

Teveel lucht katapulteerde de ruimte weer in

dat het gesproken woord op zijn minst

een kans verdiende

alleen werd zoveel transmissie ongehoord

dat de samenleving verstild werd,

gedachten bleven circuleren

zonder zichtbaar publiek.

(m.v.)

Mythisch wezen

Diep verscholen achter bosrijk gebied,

waar je nooit betreden voetstappen ziet, verschuilt zich een zeldzaam mythisch wezen.

De bodem is er zompig

alleen uitgestrekte moerassen

wat het blote oog nog ziet.

Mythisch wezen,

imaginair maar toch present,

de pure verbeeldingskracht op volle toeren.

Niet alles is zintuiglijk tastbaar,

in het nog ongekende paradijs

waar zowel de hoop als de angst

tot uiting komen in een flirterige dans.

Waar de nieuwsgierigheid

nog wordt aangewakkerd,

passievolle zinnen in elkaar vervloeien,

een boek interessant weet te voeden.

Open je geest.

Rosanna

Vertrouwen schenken

Jezus zet een kind in ons midden. Te midden van alle geweld, gekibbel, strijd en onrecht leven kinderen die hopen dat wij onze energie en onze kracht willen inzetten voor echte menselijkheid, voor gerechtigheid, voor liefde. Als we Jezus’ weg willen gaan, dan moeten we Hem vertrouwen zoals een kind zijn vader en moeder vertrouwt. Anderen ons vertrouwen schenken wordt steeds moeilijker. Het wantrouwen jegens vreemden en vreemdelingen neemt toe. Niemand zal ontkennen dat er grote problemen zijn, met de criminaliteit, geweld, met het probleem van asielzoekers… Elkaar vertrouwen schenken wordt er niet gemakkelijker op. Maar als dat wederzijdse vertrouwen wegzakt, wordt onze samenleving dan niet onleefbaar? En moeten we daarom niet alles eraan doen om dat vertrouwen mogelijk te maken?

Eerste of laatste

We denken zo dikwijls in termen van boven of onder anderen staan, van meer of minder macht hebben. Zolang rivaliteit, prestatiedrang, macht het leven beheersen, zal jaloezie mensen blijven verdelen en tegen elkaar opzetten. Rivaliteit is goed in de sport of in de handel maar nooit in de gewone menselijke verhoudingen. Prestatiedrang is tot op zekere hoogte goed, maar mag niet het leven beheersen. Zou onze samenleving gezonder en gelukkiger kunnen zijn als we dit wat meer beseften? Het vraagt wel een grote ommekeer in ons denken. In het evangelie lezen we hoe Jezus heel onze manier van denken op zijn kop zet: “als je de eerste wil zijn moet je de laatste van allen zijn en de dienaar van allen”. Niet eerst aan jezelf denken, aan je eigen belang, je eigen voordeel, maar rekening houden met anderen, zorgen voor anderen. Als het nodig is jezelf een beetje ondergeschikt maken aan anderen. Zou dit een eerste stap kunnen zijn naar een meer gezonde en gelukkige samenleving?

Vrede brengen

Vrede is altijd veraf en zal altijd veraf blijven. Toch is het blijven streven naar vrede een hoge prioriteit in het samenleven van mensen. Vrede brengen begint altijd bij jezelf. Zelf moet je hart vrij en rustig zijn, moet vrede erin wonen. Vrede brengen in je hart is je ogen sluiten, stil worden en je daarbij overgeven om daden te stellen van vrede. Vrede brengen in het hart van anderen is een moeilijke opdracht. Toch de moeite waard om ondanks alles zich met alle middelen te keren tegen alle vormen van geweld, onrecht, harteloosheid dat medemensen in uitzichtloze situaties ondergaan. Vrede brengen is een beetje uittreden uit jezelf, er alles voor over hebben opdat in je omgeving op de plaats waar je woont en werkt het goed is om te zijn, er vrede is in de wereldse verscheidenheid. Meer dan vriend zijn mag jij je zelfs kind van God noemen!

TV

Geluk of eigenbelang

Zichzelf wegcijferen voor anderen, “zijn leven geven” in alles wat je doet. Is dat het onmogelijke vragen? Kan een mens die houding opbrengen? Sommigen zullen zeggen: ik ben wel goed maar niet gek, je moet op de eerste plaats voor jezelf opkomen, assertief zijn. Toch gebeurt het wel, in allerlei vormen en gradaties. Echtparen die voor elkaar leven, die alles doen om elkaar gelukkig te maken; ouders die zich soms veel ontzeggen om toch maar goed voor de kinderen te kunnen zorgen; vele vrijwilligers, die zich inzetten voor anderen. Zij vinden het fijn om dat te doen, het geeft hun voldoening, maar mogen/kunnen we die houding van iedereen vragen? Zouden we niet allemaal gelukkiger in het leven kunnen staan op die manier. Het blijft een moeilijke opdracht want men denkt er meestal anders over. En toch, als we zeggen te geloven in Jezus, moeten we dan niet proberen zijn levenshouding van dienstbaarheid na te volgen? We kunnen er alleen maar beter van worden.