Terug alleen

Toen mijn man een jaar gestorven was ben ik op zijn grafzerk gaan zitten. Ik heb daar geweend en geweend. Daarna was dat gedaan. Het leven gaat verder. Ik ben hem dankbaar voor wat ik met hem gedurende die 50 jaar huwelijk beleefd heb. We hadden vanaf het begin afgesproken dat we elk onze vrijheid zouden bewaren en die van elkaar zouden respecteren. Ik voelde mij als gehuwde vrijer dan voordien. Hoop ik op een weerzien en leven na de dood? Eigenlijk niet. Het is mooi, maar ik kan dat niet geloven. Voor mij is het paradijs wat we nu beleven. Met mijn man bespraken wij regelmatig de vraag: wat hebben wij met onze talenten gedaan? We steunden elkaar. Mijn grootste pijn is dat we dat niet meer kunnen. Ik ga wel regelmatig naar de Eucharistie. Wat daar gebeurt spreekt mij minder aan. Maar ik hoop er iets mee te maken dat mij verder helpt.