Zomerzoen

Als een huppelende hinde
kom ik zachtjes je wang beroeren
… een lichte zomerzoen …
die binnendringt in de poriën
van je o zo tere huid,
… Genade heet die zomerzoen
zeker nu je zo ziek en broos bent geworden.

Ze schenkt je onrustige hart en behoeftige ziel
toch zo’n blijheid en ‘Licht’heid –
dat levenslicht dat je dient los te laten
om dé Grote, Goddelijke Lichtbron
stap voor stap
zo vredig als mogelijk tegemoet te treden.

Zomerzoen, jij bent nu aan zet
jouw laatste zomertijd lang …
Nog ééntje en nog eentje …
Ook als eens deze zomerzoen
verzonken is in Eeuwigheid
zal ik de zoete smaak voor immer en immer
bewaren, diep in mijn hart
in dat frêle plekje, speciaal voor jou.

Terug alleen

Toen mijn man een jaar gestorven was ben ik op zijn grafzerk gaan zitten. Ik heb daar geweend en geweend. Daarna was dat gedaan. Het leven gaat verder. Ik ben hem dankbaar voor wat ik met hem gedurende die 50 jaar huwelijk beleefd heb. We hadden vanaf het begin afgesproken dat we elk onze vrijheid zouden bewaren en die van elkaar zouden respecteren. Ik voelde mij als gehuwde vrijer dan voordien. Hoop ik op een weerzien en leven na de dood? Eigenlijk niet. Het is mooi, maar ik kan dat niet geloven. Voor mij is het paradijs wat we nu beleven. Met mijn man bespraken wij regelmatig de vraag: wat hebben wij met onze talenten gedaan? We steunden elkaar. Mijn grootste pijn is dat we dat niet meer kunnen. Ik ga wel regelmatig naar de Eucharistie. Wat daar gebeurt spreekt mij minder aan. Maar ik hoop er iets mee te maken dat mij verder helpt.

 

Vruchtbaar

Kunnen we spreken over een Geestelijk rendement? Jezus zegt dat wie oren heeft om te luisteren naar het Woord van God, het begrijpt en ernaar handelt, vrucht zal dragen. De één 30-voudig, de ander 60-voudig, nog een ander 100-voudig. Het komt er maar op neer hoe ontvankelijk je bent en hoe diep je de Geest laat doordringen in heel je wezen en dagelijks bestaan. Je gaat met dat Woord van God op weg. En dat Woord van God is Jezus zelf. Hij is niet zo maar een historisch figuur die toevallig een heel goed mens was. Nee, Hij is de spil, de kern waar we altijd opnieuw naar verwijzen. Zijn optreden op aarde is uniek en bewerkt onze bevrijding. Zonder Hem zou ons bestaan zinloos zijn, vergankelijk, eindig. Waarom willen dan nog zo weinigen van Hem weten? Is geloven iets voor enkelingen, voor ingewijden? Zeker dient het geloof met enige bewondering en verwondering benaderd te worden. Het gaat immers om diepe geheimen. Het is echter niet gereserveerdheid die hier gepast is maar volle overgave. Er is méér dan waar de massa naar kijkt.

 

De grijsaard

Als het oude zaad geen
vrucht meer geven kan,
de wereld jou niet meer herkent,
de tijd je handen en voeten
heeft kaal gevreten
waarom dan nog naar
’t veld gekeken?

Maar de dagen zijn een lichtstramien,
en jij wilt het veld steeds aanschouwen.
Mijn God, hoelang zal
ik het land nog zien?
Mijn peinzend oog zoekt
steeds opnieuw…
Terwijl mijn woorden nu reeds sterven,
zal ik straks dit veld nog erven.

Jozef V.

Leren geloven

Leren geloven heeft vandaag wellicht de meeste kans als wij ons leven mogen en willen ontdekken als een betekenisvol ervaringsgebeuren. Dat leren kan dan een vermoedend uitkijken zijn naar meer, naar een diepere gedrevenheid in alles wat leeft en lieft. Het is soms heel verbazend te mogen meemaken dat ons leven bezield is en dat er kracht te ervaren is, vooral dan wanneer wij elkaar bemoedigen en elkaar teder nabij zijn. Geloven is, in ontmoeting met mensen en gedragen door een hartelijke, gelovige gemeenschap, vandaag meer mogen vernemen en ervaren wat het leven zin en betekenis kan geven. Geloven kan ontluiken als we in het leven, met zijn lief en leed, iets mogen vermoeden en voelen van een goddelijke nabijheid. Het getuigenis van hen die zich lieten bewegen door die goddelijke kracht, werd destijds maar ook vandaag, ervaren als een verhaal, een boeiend verhaal dat uitnodigt om in Gods Naam zorg te dragen voor een meer menselijke wereld.

Lichtwerker

Lichtwerkers, de engelen op onze aarde,
vermomd als dansers
die ‘geluk’ naar voren dragen.
In eenvoud sieren zij de mindere dagen,
doen ze jouw wanhoop verjagen.
Herkennen doe je ze in goede daden,
als helpende hand,
ze verkopen geen lucht noch zand.
Alles gebeurt voor een reden,
doch onwetend zoeken we steeds
naar het waarom…,
gissen we naar antwoorden…
Licht wordt donker,
pijn immens verdriet,
soms niemand die het ziet…
Maar dan die helende handen,
in de vorm van vriendschap,
steuntje in de rug,
jouw levensvlam begint terug te branden,
bedankt betrouwbare bron. 

Rosanna

Worden…! Maar?

MENS WORDEN kan als een boeiend gebeuren ervaren worden, als we elkaar kunnen bemoedigen om open en aandachtig te leven. GELOVIG WORDEN is proberen God vandaag als het heilige te ervaren en te beleven in alles wat leeft en lieft. CHRISTEN WORDEN is, in het spoor van die Man van Nazareth, zich laten aanspreken door Zijn God van liefde en barmhartigheid. MAAR vandaag mens worden en samen groeien van ‘ik’ naar ‘wij’ en van ‘zij’ naar ‘wij’ vraagt soms veel begrip, inzet, moed en inspanning. MAAR geloven willen doorgeven als kennis, als zekerheden, zal vandaag veel mensen niet aanspreken. MAAR christen worden, bekommerd willen meeleven met elkaar en vooral met hen die broos en kwetsbaar zijn, is zeker niet vanzelfsprekend in onze soms harde en drukke samenleving. En toch zal onze toekomst hoopvol gekleurd zijn als wij blijven liefhebben en proberen goed samen te leven, ondanks steeds grotere verscheidenheid tussen ons. Mogen we daartoe kracht, Zijn kracht ontvangen en beleven.