September, fruitmaand

Appelen, peren, druiven, het seizoenfruit uit onze streken. Zoet en sappig, voedzaam en gezond, zo maar rauw opeten, in vlaaien en taarten voorbereid, confituur en sappen als wintervoorraad. Wij danken de natuur. Ook voor de hazelnootjes en walnoten die vers te eten zijn maar ook kunnen drogen en bij de voorraad liggen… Onze grond ligt er voor deze vruchten klaar, vrijgevend, aangepast, met regen en zon. Het is zo, natuurlijk. Wij doen er wel iets voor: planten en verplanten, verzorgen, plukken. Wij kunnen de natuur een beetje helpen. Maar in de grond is de natuur onze belangrijke peiler, de essentiele aanwezige. Naar waar kan dit ons verwijzen, wie heeft dat gedaan? Durven we nog de schepper, onze Schepper, onze Vader daarvoor danken, met hart en ziel zonder schaamte? Gelijk kinderen die opkijken naar hun ouders, een appel in de hand!
Ik ben er blij mee…