Ik kan het niet

Door de jaren heen merk ik hoe moeilijk het voor velen is om bovenstaande zin in de mond te nemen. Het zich zwak en onvolmaakt mogen voelen, wordt zo geweerd in onze cultuur dat het dan ook als normaal wordt beschouwd dat het niet wordt benoemd. Vaak heeft dit te maken met het nest waaruit we komen; hoe werd daar omgegaan met wat niet goed liep? Werd het doodgezwegen, weggewuifd of tenietgedaan in kwaadheid of als aanstellerij? In die zin is het dan een patroon dat zich verder zet. Zelf leerde ik met veel vallen en opstaan dat elke kleinheid zich pas iets verder positief kan ontwikkelen, als deze eerst recht van bestaan krijgt. Uit gesprekken met de weinigen die eigen falen te berde willen brengen, mocht ik ervaren hoe het delen van onze imperfecties de relationele band intensiveert en versterkt. Angst om afgewezen of niet begrepen te worden, doch ook hoogmoed e.a. kunnen aan de basis liggen van het afschermen van onze kleine kanten. ‘De moed van imperfectie’, boek van Brené Brown is op dit vlak een aanrader.