Nood

‘In nood kent men z’n vrienden’, wordt wel gezegd. Doch wat ik ondervinden mocht, is dat het (h)erkennen dat een vriend(in) hulp nodig heeft niet zo vanzelfsprekend is. Misschien beseft de persoon in kwestie nog niet dat er bij zichzelf veel roept om bijstand en ondersteuning. Dit maakt dat hij/zij het ook niet woordelijk kan delen. Grote veiligheid en inzicht naar ieders kwetsbaarheid toe zijn wezenlijk i.f.v. het kunnen uiten van behoeften. Een gerichte vraag als: ‘Kan je zeggen waar het voor jou zo moeilijk is?’ of ‘Hoe kan ik jou (beter) tegemoetkomen?’ biedt mogelijk de kans een lastig gesprek op gang te brengen. Nog altijd is het zo dat we geen helden zijn in het aangaan van niet vlot lopende gesprekken en al zeker niet als het onze naasten betreft. En toch zijn het net onze schamele pogingen tot uitspreken van wat ons zo in de ban houdt die letterlijk ons gemoed bevrijden en onze relaties in stand houden. De moed om lucht te geven aan wat zwaar weegt en dit op een aanvaardbare wijze, is reeds een liefdevolle actie op zich. Try-out is aan zet!