Eenzaam

Alles is gaan wankelen. Alle liefde waar ik zo in geloofde is leeg en koud. Mijn leven was een grote leugen… schijn voor de omgeving. Ik voel mij goed nu in mijn duisternis. Ik wil er in blijven om mij te verdiepen om los te komen uit mijn schijn. Ik ervaar mijn onvermogen om lief te hebben. Ik sluit mij op ook voor de psychiater. Ik hunker naar het essentiële. Ik moet durven schreien in Gods armen, mij koesteren aan zijn genezend hart. Ik moet mijn wonden aan iemand tonen… ze bloot stellen en wachten in stilte op klaarheid. Ik moet mij laten openbreken en mij aan Hem toevertrouwen zoals ik ben. Het is verwachten en wachten op zijn komst. Het is een halt toeroepen aan al wat te veel is. Het is mij laten grijpen in een diepe hunkering, mij laten openpellen als een sappige vrucht. Dan kan er een bron opborrelen.