Eigen armoede erkennen

Vincentius de Paolo, een Franse priester uit de 17de eeuw was gekend om zijn spiritualiteit en inzet voor de armen. Wie zijn die armen dan wel? Elk van ons, zou ik durven opperen. Zijn we niet allen behoeftig op één of ander vlak: sociaal, geestelijk, financieel of emotioneel? Arm zijn in de letterlijke zin duidt op een tekort zoals mensen die weinig omringd zijn, zich vaak eenzaam kunnen voelen of zij die geen houvast vinden in hun leven, zijn in feite op zoek naar spiritueel voedsel. Materieel en/of geldelijk tekort creëert een ondermaatse levenstandaard en brengt zodoende veel stress en zorgen met zich mee. Kan iemand die moeilijk z’n gevoelens en ware aard toont eveneens die emotionele armoede erkennen? Aanvaarden wat is, vormt al de kentering naar verandering. ‘Kunnen ontstaat, als niet kunnen mag’ verspreidde Bond zonder Naam vorige maand. Voelen dat je armoede er mag zijn, werkt bevorderend. Kunnen, willen, durven wij de andere ontmoeten in zijn armoede? SAMEN gaat nochtans beter, of niet soms?