We zijn maar mensen

Blijkbaar is er iets in de mens dat ons zegt dat alleen maar iemand die doet wat hij zegt ‘recht van spreken’ heeft. Maar ook al kunnen we daarachter staan, het mag ons niet beletten er kritisch over te blijven. Moeten we niet luisteren naar iemand die getuigt van de Waarheid, ook al leeft hij er zelf niet naar? Is niet de Waarheid de norm waar we ons naar richten? Is het evangelie de norm voor ons gelovig leven of wordt het leven van Kerkleiders onze norm? We mogen niet blind zijn voor het feit dat mensen maar mensen zijn. Ieder mens moet proberen de waarden waar hij achter staat en die hij verkondigt, waar te maken in zijn eigen leven maar hij mag niet worden afgerekend op zijn ‘soms falen’. Dan zouden we Gods barmhartigheid over het hoofd zien. Als alleen nog mensen die compleet volgens het evangelie leven, het evangelie mogen verkondigen, wie zou dan nog durven denken dat hij recht van spreken heeft?