Kindermoord

Waarom is Jezus soms zo hard? Hij zei dat Hij niet de vrede is komen brengen, maar het zwaard. Zijn leerlingen stuurt Hij uit als schapen tussen de wolven enz. Hoe komt Hij daartoe? Als zoon van een vluchteling is Hij geboren. Voor koning Herodes was hij een rivaal. Dus moesten alle kinderen dood. Toen Jozef, de vader van Jezus, terug uit ballingschap kwam zwichtte hij voor de opvolger van Herodes. Die was al even wreed. Zo is Jezus grootgebracht.

Toen zijn tijd gekomen was, ging Jezus naar de mensen met een boodschap van liefde zonder wrok. Hij genas de zieken. Zelf had Hij geen steen om zijn hoofd op te leggen. Zijn visie was hoop, maar de Joodse overheid wilde Hem niet. Hij moest weg. Jezus wist het. Tot driemaal toe zei Hij tegen zijn leerlingen dat Hij een verschrikkelijke dood moest sterven. Hij moest het duidelijk maken door zijn kruisdood.

 

Werelddag van de Armen

Zondag zijn we de 33e zondag in de Tijd door het Jaar. Paus Franciscus heeft deze zondag, de zondag vóór Christus Koning, uitgeroepen tot de jaarlijkse Werelddag voor de Armen. Vanaf dit jaar. Het is de bedoeling dat wij in ons hart maar ook in onze daden een voorkeur voor de armen ontwikkelen. Net zoals Jezus dat deed. Dit is het evangelie op zijn zuiverst. Het kan niet dat mensen aan de kant komen te staan door de gulzigheid en het materialisme van zij die de wereld bepalen. De paus roept op tot actie en zegening, geen lusteloosheid noch gelatenheid. We moeten naar buiten komen om armen te ontmoeten, ze uitnodigen naar onze eucharistievieringen, acties opzetten om hun situatie te verbeteren.
Onze bisschop Patrick heeft naar aanleiding van deze dag een brief geschreven die deze week gepubliceerd werd in Kerk en Leven. Deze brief zal ook voorgelezen worden in de vieringen in ons bisdom op zondag.
Als ieder zijn steentje bijdraagt kan er een heuse beweging op gang komen van solidariteit en evangelisatie.

Laatste dans

Als de wereld weer heel eventjes boos wordt,
mag ik dan bij jou…

Als de teerling is geworpen,
alle tekens zijn verbonden,
mag ik dan van jou…

Schuilen we samen…
We klimmen dan over de hoogste ladder,
kijken niet meer achterom,
en springen op de mooiste wolk,
…als in een droom,
zo wonder mooi.

Ach, laat me ‘dagdromen’,
blijdschap en verdriet tonen,
mijn liefste wens,
samen met jou
mijn ‘laatste dans’.

Rosanna

 

De taxirit (2/2)

… vervolg van gisteren 

Wij staan stil in het verkeer en hij neemt zijn portefeuille. “Wat doet u nu, mijnheer?”
“Kent u het Loofhuttenfeest?”
“Ja, dat ken ik.”
“Bij onze feesten, zoals ook de grote verzoendag, delen wij met de armen. Maar dat is zo moeilijk, zijn er nog armen?”
“Oh, ja mijnheer, die zijn er”. Hij geeft mij 100 €.
“Mag ik uw gift aan de Zusterkens der Armen geven? Zij weten wie het het meeste nodig heeft.”
“Och, ik heb het niet zo met instellingen. Ik voel dat jij integer bent, ik wil graag dat u dat geeft.”
Bij mijn thuiskomst reken ik de taxirit af. Met de smartphone toont hij mij nog fier de foto’s van zijn kinderen.
“Dank u, mijnheer.”
“Tot ziens mevrouw, het was mij een waar genoegen.”

 

De taxirit (1/2)

Na een treinreis komt een taxi mij aan het station afhalen. Tijdens de rit praten wij wat over en weer. De taxichauffeur vraagt: “Zijt gij gelovig?”
“Ja, en u?”
“Ja, ik ben joods christen” en hij vertelt over zijn zienswijze en overtuiging.
“De vier pijlers van onze samenleving zijn de waarheid, de rechtvaardigheid, de barmhartigheid en de liefde. Als één van deze pijlers ontbreekt, loopt het verkeerd.”
Wanneer ik vertel over mijn leven als gezinshelpster bij de armsten, vraagt hij wat gezinshulp betekent, luistert en vraagt: “Wilt u iets voor mij doen?”
“Als ik dat kan, graag.” 

wordt morgen vervolgd…

 

Met en zonder God

Zij die gelovig in het leven proberen te staan en zich laten inspireren om als bezielde mensen op weg te gaan, kunnen ook zo vandaag hun bijdrage leveren aan meer menselijkheid, meer humanisme. Maar ook zonder God kunnen mensen bekommerd zijn en blijven om meer humanisme. Deze vorm van meewerken aan meer menselijkheid wordt vandaag nogal eens ‘seculier humanisme’ genoemd. Vandaag wordt er sterk gepleit opdat de twee visies of stromingen zouden samenwerken. Het christendom kan kwezelachtig en wereldvreemd worden als het zich opsluit of afsluit. En het seculier humanisme zou zich ook in onverdraagzaamheid kunnen opsluiten. Zouden beide bewegingen, door samen te werken, niet creatief en vernieuwend kunnen werken aan een goed, beter leefklimaat voor iedereen.

 

Lijden

In situaties of periodes van lijden kunnen wij verkwikking halen uit de Bron en de bron van steun en troost die we voor elkaar kunnen zijn. Lijden heeft vele namen en roept diverse vragen, twijfels en angsten op. Altijd is lijden heel persoonlijk; mensen gaan er op hun eigen specifieke wijze mee om. Er is enerzijds het lijden dat wij elkaar aandoen als roddelen, ruziën tot geweld toe. Anderzijds is er de ellende en pijn die ons overvalt onder vorm van ziekte, ongeval, natuurramp … Daarnaast zijn er mengvormen van lijden, wat we o.a. aantreffen bij verslavingen, breukervaringen, psychisch lijden. De 21ste eeuw wordt nu reeds bestempeld als deze van de depressie en de rouw ondanks vele, helende en hoopgevende initiatieven. Vasalis gaf al aan: ‘Vooral het afgesneden zijn, doet zo’n zeer’. Lijden hoort bij het leven en bij méér mens kunnen, mogen worden, hoe lastig ook. Een mens poogt er een antwoord op te geven in de bedding van gedragen worden, zoekend om zelf terug zin aan het leven te geven. Ont-wik-keling …, evenzo met het snoeien van de wijnstok.