Eenzaam zonder jou

Naarmate de leeftijd vordert, merk ik dat eenzaamheid een item is van iedereen, maar zich bij elkeen situeert in een ander domein en bij niet elke persoon even heftig aanwezig is. Voor eerst deelt elke mens de fundamentele eenzaamheid van het alleen geboren worden en het alleen sterven. Maar ik merk dat er bij mensen ook wel andere, onherbergzame grond is binnen ons leven en ons zijn. De een is arm in echt contact en delen, de ander kampt met het zo moeilijk kunnen vergeven, een derde weet zich geen blijf met het zeggen van neen en stopt dus de agenda boordevol … Elk houdt een bepaald gebied afgeschermd, verborgen of totaal niet-bespreekbaar … In deze tijd van winterse inkeer is het misschien wel heilzaam om onze verlaten stal eens nader onder de loep te nemen. Welke angst/onmacht houdt zich daar schuil? En wat wil eigenlijk wél gezien worden? Want hoe meer we iets onder de radar houden, hoe sterker die kracht naar buiten wil …Mag het geZegende Licht van onze Messias er worden geboren? Iedere hoek in jou wil Hij graag bewonen …