Kerstmis 2017

Wereldschokkend nieuws, een grote verrassing, stil in het verborgene…
God laat zich zien in een kindje! Een kindje dat huilt, drinkt aan de borst, bedelt om warmte, geborgenheid en tederheid. Een God die nood heeft aan een moeder, die hem op de arm neemt, in ‘bedje’ stopt, een slaapkusje geeft. In dit kindje ligt ons heil, het wil ons redden, losmaken van alles wat liefde in de weg staat, liefde verstoort.
Uitgroeiend tot een volwassen man heeft Hij op het moeilijkste moment in Zijn leven aan het kruis zich ook als een kind toevertrouwd aan Zijn Vader, met diezelfde honger en schreeuw naar Liefde, om te ontwaken in de schoot van Zijn Vader.
Is dit kind-zijn ten diepste ook niet ons verlangen? Is het niet God zelf die ons dat verlangen heeft gegeven? Is de kerstnacht geen uitnodiging zelf steeds meer kind te worden en ‘als (kleine) kinderen’ te leven zoals Hij heeft voorgedaan? Ligt daarin niet onze redding, ons heil, onze vreugde?
Zalige Kerst, met de ogen van een kind!