De gebroken kruik

Tijdens bezinningsdagen vroeg ik aan Jezus mij te bevrijden uit de gevangenis van het presteren. De innerlijke druk om een meer aangepaste job te vinden, wordt zo groot dat het mij ook verlamt. Ik bad: ‘Dat ik mag worden gevonden door de Schat die God me geeft en blijft geven.’ De tranen priemden in m’n oogleden bij het beeld dat ik mocht ontvangen: een geschonden kruik, waarbij de gelijmde scherven tóch zorgden voor een aparte schoonheid in haar pure naaktheid, haar wonden niet verbergend. Is ons leven niet als een gevallen/verbrijzelde kruik? In welke mate durven wij onze o zo broze breuklijnen tonen, zelfs amper aan gelijkgestemde zielen? Kwetsuren vragen naar zo véél veiligheid en respect! Ik besefte daarnaast dat deze gehavende kruik ook veel creativiteit toeliet. Een kleurige ruiker kwam er goed tot haar recht. Als bekken om ‘Levend Water’ uit te scheppen deed ze ’t even goed en zelfs als zandbassin voor de kleintjes kon ze worden gebruikt. Hoe inventief springen wij om met het transformeren van onze diepste wonden?