Onzichtbaar

In een krantje van Artsen Zonder Grenzen las ik: ‘Lijden verdwijnt niet door het onzichtbaar te maken.’ Een treffende uitspraak die best eens te overwegen valt na al het feestgedruis. Waar ben ik geneigd mijn pijn te verstoppen / maskeren o.a. door een vrolijk gezicht op te zetten en/of mij tevreden te stellen met de gewone social talk? Of verhul ik me totaal en leg ik in feite nauwelijks écht contact met anderen, zelfs niet met mijn huisgenoten? Jezelf durven tonen, is niet banaal. Een gebrek aan veiligheid, maar evengoed een innerlijk wantrouwen tengevolge van een gekend of niet-gekend trauma kunnen aan de basis liggen van het niet zichtbaar maken van jezelf. Als je de ander niet bereikt, ontbreekt ook ‘t goed gevoel dat er wél is bij een eerlijke en open dialoog, tevens als het gaat om een moeilijk gesprek. Elk mens wenst gehoord en gezien te worden. De ander weet wel wat ik nodig heb. Neen, vaak is dit niet zo. Behoeften en noden dienen bespreekbaar te zijn om een relatie groeiend en bloeiend te houden. Kan, wil, durf ik hier werk van maken in 2018?