Lichtmis

Dit feest blijf ik bijzonder vinden, zeker niet alleen om de pannenkoeken. Veel meer door de vreugde om het toenemende licht, waar een mens zo’n nood aan heeft en niet in het minst om het opdragen van wat ons allen overstijgt. Destijds werd de kleine Jezus in de tempel opgedragen aan God. Wie/wat dragen wij nog op aan onze Messias? Goed dat er nog vele baby’s worden gedoopt en er meer en meer jongeren en volwassenen zijn die op latere leeftijd bewust kiezen voor het doopsel; zij wensen door het leven gegidst te worden en erkennen hiermee dat ze niet eigenmachtig zijn. Die bazige autonomie is wel degelijk een leed in onze wereld en vermomt zich in zo vele kleine handelingen/uitdrukkingen als ‘ik zal het toch wel weten’ of ‘neen, danke, ik kan het best alleen redden’ of nog ‘ik hou mij aan de pure realiteit’ … Het zich kunnen en/of willen toevertrouwen aan een Grootheid die niet te vatten is in berekeningen noch zinnen, vraagt van ons, mensen inderdaad een serieuze portie nederigheid en overgave. Licht mogen ontvangen om het verder uit te dragen …