De schreeuw

Tegenwoordig word ik zo herinnerd aan het bekende doek van Edvard Munch: die zo beklijvende schreeuw. Zien/horen wij de noodkreet van een ander? Kunnen wij tijd en aandacht ‘vrij’ maken om de SOS-signalen van een ander, vaak een naaste nog tijdig te herkennen, op te vangen? Minder vertrouwde mensen nabij zijn, is van een ander gehalte dan mensen uit je eigen kring trachten te begrijpen. Hoe velen stapten niet uit het leven zonder dat iemand wat opmerkte, zonder dat professionele hulp kon worden ingeroepen? Telkens opnieuw hoor en lees ik in verhalen van depressies, burn-outs, psychoses, … hoe moeizaam communicatie hieromtrent loopt. Een teken aan de wand bij onszelf? Is het onze angst en onzekerheid niet die belemmerend werkt i.f.v. een oprechte dialoog: vrees voor wat we niet kennen of ‘menen’ niet te kennen? Helaas, ontdekken betrokkenen via hun leed tevens wie hun échte vrienden zijn. Durven en willen blijven staan in de modderpoel van die ander blijft één der edelste daden van liefde. Er ZIJN, ja ook met ons eigen onvermogen …