Werkonbekwaam

2 jaar ben ik werkonbekwaam, een dag om bij stil te staan. Niemand rekent erop dat dit zich zal voordoen in zijn leven. En toch, velen worden ermee geconfronteerd: ’t zij door ziekte, ’t zij door een arbeidsongeval, ’t zij door een afscheid van een geliefde, door een echtscheiding. Elk weet hoe aanvaardbaar een gebroken been is, maar psychische strijd, chaos en onmacht is voor velen nog moeilijk bevattelijk. Laat staan geloofwaardig en bespreekbaar. Vanwaar toch dat oordeel over mensen wiens gebroken kwetsbaarheid aan de oppervlakte komt? ‘Te gek’ is een heel goed initiatief, heeft al heel wat gerealiseerd, maar er is wel degelijk nog werk aan de winkel. Wat bij jezelf geen mildheid krijgt, kan ook geen mededogen verwekken bij een ander. In hoeverre kan jij omgaan met onmacht? Durf jij je kwetsbaar tonen? Kwetsbaarheid is zó eigen aan de mens, maar wordt vaak weerlegd door opvoeding en gangbare, sociale gedragscode. De 40-dagentijd roept ons naar de woestijn: kan ik solidair zijn met zij die ’t nú moeilijk hebben? Negeer ik liever?