Thuiskomen

Ik adviseerde iemand om het boek van Henri Nouwen: ‘Eindelijk thuis’ eens ter hand te nemen en terzelfder tijd dacht ik: doe dat ook nog maar eens. Iets herlezen is me al vaak zinvol gebleken; intussen vormen zich andere ervaringen, nieuwe inzichten, een ruimere blik op eerdere visies. Dit boek vraagt telkens weer: waar en hoe ben ik de verloren zoon of eerder de oudste zoon. De parabel van de barmhartige Samaritaan die de schrijver op zijn eigen groei en levensweg legt, blijft een uitnodiging naar de lezer toe om hetzelfde te gaan doen. Het ultieme doel is zich steeds verder mogen ontwikkelen tot de barmhartige houding van de vader, die geen vragen (meer) stelt noch verwijten maakt aan geen van beide zonen, maar ze met mededogen kan bejegenen wat ze ook hebben uitgespookt of ‘nog’ niet in staat zijn te zien bij zichzelf. En mijn heilzaam vaderschap? Goe’ bezig of kan het beter naar begrip en empathie toe? Dit verhaal op mijn leven leggen in de voorbereidingstijd naar Pasen toe … een oproep om me te bekleden met die Nieuwe Mens… in wording …