Autist

Soms wil ik in het groot op de voorpagina van de krant schrijven: ‘Help’ of ‘Wie wil vriend zijn van mijn dochter?’. Ik heb het over eenzaamheid bij mensen met autisme of een andere beperking. Deze mensen hebben niet gevraagd om zo geboren te zijn. Ze zijn nu voor de tweede keer slachtoffer: eerst door hun handicap en een tweede keer omdat de ‘gewone’ mens hen niet aanvaardt. Waarom? Hun prestige? Onhandigheid? Maar waarvoor leven we dan in gemeenschap? Wie wil mijn dochter meenemen naar een fuif? En op het werk? Soms zijn autisten op het werk meer handig dan de ‘gewone’. Vinden autisten hun plaats in een sportcentrum? Kunnen ze hun spreekangst overwinnen? Voelen ze zich opgenomen in de groep? Ik betaal 50 euro aan een therapeut voor 50 minuten babbel. Ik zoek hoe eenzaamheid kan verholpen worden, zeker bij mensen met een sociale angst of spreekangst. Buiten die spreekmoeilijkheid is er bij autisten niets aan de hand. Ze zijn ‘normaal’.