Pinkstervuur

Dit vind ik één van de mooiste feesten van het kerkelijk jaar. Omdat we als christen er zo in betrokken zijn. En omdat we als christen ook zo betrokken zijn op mekaar. Ook omdat het een pril vuur is, nog hevig. Een vuur dat oplaait na een periode van terugtrekking, van innerlijke groei, een proces van verwerking van verlies. We zijn iets (of iemand) kwijtgeraakt en we krijgen iets (of iemand) in de plaats. Die Iemand is een Persoon, de Heilige Geest. Die Persoon is een andere persoon dan Jezus Christus. Maar natuurlijk staan ze heel dicht bij mekaar. De Geest doet ons Jezus van heel nabij kennen. Nu we Hem niet meer zien is Hij eigenlijk nog dichter bij ons dan voorheen. Hij heeft namelijk de dood overwonnen. En dan kan er veel. Dan kan alles openbloeien. Wat in de kiem verborgen zat komt nu naar buiten. En zie je, zelfs de anderen verstaan nu wat zolang geheim bleef. Er is een tijd van inkeer en er is een tijd van verkondigen. Zong Ramses Shaffy niet: ‘We zullen doorgaan tot we samen zijn’? Wel, dit lied is nog steeds actueel.