O zwakke liefde

Elke mens faalt in het geven van liefde. De een kan best wat meer zijn mond snoeren en wat attenter zijn in taalgebruik, een ander heeft het moeilijk met het uiten van oprechte spijt. Je hoeden voor afbrekende reacties, meer je best doen om tijdig thuis te zijn, gehoor geven aan de lievelingskost van je partner, (meer) aandacht voor wij-tijd … Duizend en één facetten van genegenheid die kunnen worden bijgeschaafd. En toch valt het ons vaak zo moeilijk om die ander te plezieren met dat o zo kleine gebaar van wat bewust gegeven aandacht. Waarom toch? Heeft het te maken met het durven bekennen van onze kleinheid, ons onaf-zijn, dat we toch allemaal hebben?! Soms lijkt het mij of de mens is geboren met een zekere portie hoogmoed, net als hefboom om deze om te polen naar (meer) nederigheid, een kans om verder te groeien in liefde. Ik heb werk genoeg. En jij? Of ben jij de enige waar geen zelfingenomenheid z’n intrek heeft genomen? Onze liefde is net zwak geboren – ja, ook in een kribbeke – om te kúnnen veranderen … en tot bloei te komen.