Wij, een herder nodig?

Hebben wij werkelijk een herder nodig? Is onze levensweg vandaag niet veilig, afgebakend van onze geboorte tot onze dood? Beschermd, verzekerd tegen alle risico? Het is zo gemakkelijk en vaak een echte bekoring, zélf de plaats van de herder in te gaan nemen, terwijl we hem slechts amper kennen en hiermee genoegen nemen, zonder nog echt naar een herder uit te zien. Gelukkig, integendeel, wie honger en dorst heeft naar de ware herder, Jezus, hij zal verzadigd worden… Maar wanneer breekt het bij ons door, dat wij zo’n behoefte hebben aan een liefde zonder grenzen, een herder die ons draagt. Als we echt niet meer kunnen…doodmoe zijn, geen uitzicht meer zien, gevangen zitten…? Jezus wacht op dát moment in ons leven, dat we beseffen: “We kunnen het niet alleen.” Dan staat Hij daar en zegt: “Kom tot mij!” Geduldige, nederige liefde, liefde voor iedereen, zonder voorkeur, liefde die nooit wanhoopt. Eenmaal die Herder gevonden en ervaren, kunnen wij ‘herderen’ voor anderen. Dus tóch ten diepste een Herder nodig?