Pelgrimeren

Tijdens een telefoongesprek merkte mijn dierbare zielenzus attent op: “Dus, ik ben een vreemdeling voor jou.” Dit concludeerde zij, omdat ik had verteld dat er op een lezing weinig mensen aanwezig waren uit de eigen provincie. De meesten waren afkomstig uit andere regio’s en spontaan noemde ik dezen ‘vreemdeling’. Haar rake opmerking zette me aan tot nadenken. Ja, ik ben een echte pelgrim in dit leven, die me zeer moeilijk binden kan. Opgevoed in grote eenzaamheid heeft deze extreme situatie wel degelijk z’n stempel gedrukt op m’n gekwelde zijn. Enkel een grote oprechtheid van anderen kan een brug slaan. Toch heeft deze ongewone opvoeding een belangrijke keerzijde nl. de leegte is me dierbaar geworden. En op deze woestijngrond vond ik net mijn Schepper, die me letterlijk en figuurlijk in leven hield. Vandaar ook dat mijn band met m’n Heilmeester zo sterk en intens is: altijd was Hij er, immer pelgrimeerde Hij met me mee …  waar ook … Zonder Uw Zegen en Bescherming was ik al lang de weg verloren …doch Gij zoekt verloren schapen …