Uit de kast komen

Dankzij holebi’s is deze uitdrukking ons bekend. Ik las een artikel van een homoseksueel, die vertelde hoe dat voor hem verlopen was. Het was voor hem een feit dat ‘uit de kast komen’ iets is dat je een leven lang moet doen. Hij vertelde: eerst zeg je dit aan je ouders, dan aan je vrienden, op school, in de jeugdbeweging, in je sportclub enz. Later op je werk. Het is altijd beangstigend, want er zullen altijd mensen zijn die je afvallen. Een goede relatie duldt geen verborgen leven. Toen ik dit las dacht ik: ‘uit de kast komen’ is niet alleen een probleem voor holebi’s, iedere mens moet regelmatig ‘uit de kast komen’. Heul je met de groep mee, terwijl jezelf heel anders denkt? Durf je zeggen op je werk dat het werk jou ook niet altijd voor de wind gaat? Kortom, durven we gewoon kleine mens zijn, ons zwak opstellen, ons afhankelijk maken? Als de hoop in het goede van je naaste verloren is, dan kan je die pas terugvinden door uit de kast te komen. En dat vraagt moed. Maar weet dat je niet alleen bent. Want velen willen een opener leven in hun omgeving.