HER-innering(en)

Op een zonnige herfstdag werd ik zo heftig opgeroepen om een wandeling te ondernemen in een dorp, nog stil en landelijk aan de voet van de Vlaamse Ardennen. Ons Elza kon het zo mooi zeggen, hoewel ze anders weinig spraakzaam was. Maar de gehechtheid aan haar thuisoord lichtte op uit de sprankel van haar ogen bij het noemen van deze plek. Ja, zij riep me warempel naar dit rustige stekje en ze wandelde mee door het glooiende landschap. Hoe goed kan het zijn een diepe, nostalgische roep te volgen: een stukje beroepsleven van weleer in de zorgsector te mogen en kunnen her-inneren, terug wakker te maken in m’n innerlijke gevoelsleven. Het deed me zo’n deugd! Dankjewel, Heer, Gij weet altijd wat ik nodig heb. Als ik maar Uw Fluisteringen kan opvangen en –volgen. Zo kunnen we onze overledenen levendig houden. Ze zijn pas echt dood als wij hun naam niet meer noemen, schreef Marinus Van den Berg, gewezen pastor en schrijver van veel boeken i.v.m. verlieservaringen. NOEM zijn/haar ‘naam’ en een zinvol gesprek zal zich ontspinnen. Doen!