Bijhouden of wegdoen?

De huisklok tikt een weg in de stilte. Mijn herinneringen dragen mij door de ruimte. Ze komen zomaar op mijn schouder zitten wanneer ik mijn kasten uitlaad. Ach, een kindertekening van mijn oudste zoon, een kranteninterview van iemand die ik bewonder en een foto, waarrond ik meteen met kinderen kan filosoferen of theologiseren… En telkens is er die keuze of ik het voorwerp of het document bijhoud of het weggooi. Of ik een tekst in het digitaal heelal plaats of deze terug in de lade laat ondersneeuwen? Is het fysiek aanraken van voorwerpen of documenten een bewijs dat deze een eigen leven blijven leiden? Het helpt alleszins. Wat ik wel weet is, dat ik herinneringen ook in de schatkamer van mijn brein kan bijhouden zolang er daar zuurstof is. En als deze op is, heb ik de herinnering losgelaten. Ik besluit voorlopig met een paar dozen met oude papieren documenten, vol gedachten en herinneringen, op de stoep te zetten. Gelukkig niet de mensen die hiervoor zorgden!