Psychiatrie

Ik ontmoette een ex-collega: ‘t ging haar goed, maar ze zat er nog mee: terug 2 professionelen die in ons ziekenhuis van weleer zich hadden beroofd van het leven … Nog altijd?! Wijzelf hebben in onze lange dienstjaren 3 collega’s verloren door suïcide en nadien zijn er helaas nóg mensen gevolgd. Wordt dit signaal dan niet ernstig genomen? Waar blijft toch de zorg voor de zorgenden!! En dit geldt voor vele welzijnsorganisaties! Vaak is er inderdaad een samenspel van een innerlijke of familiale crisis én problemen op werkgebied. Maar als moeilijkheden niet bespreekbaar zijn op een plek waar wordt gewerkt aan zielenheil, waar dan wel? Onlangs zag ik tijdens een betoog van Rudi Vranckx schrijnende beelden van de psychiatrie in Somalië, waar 1 op 3 geestelijk ziek is, want oorlog maakt ziek, fysisch én psychisch: mensen op een matras op de grond, wachtend op de dood … Ook kleinere en grote stormen in onze eigen kring of innerlijk leven, die amper kunnen worden gedeeld/gehoord, splijten als het ware onze geest. Wij zijn verantwoordelijk voor elkaar… , toch?