Er zijn

’t Verdriet om een geliefde, ’t mag er zijn. ’t Verdriet om een stukgelopen huwelijk, een afgeknapte relatie, ’t mag er zijn. ’t Verdriet om wie of wat ook dat is verloren gegaan- – denk maar aan de lang verwachte droom van een gezonde baby, het verlies van een lidmaat of het verlies van een gegeerde job – het heeft allemaal recht van bestaan. Slechts laag per laag heelt de pijn van de diepe wonde net door te mogen en kunnen rouwen bij mensen die vooral kunnen luisteren en echt aanwezig zijn. Thans dient een mens meer en meer een professional te raadplegen om dat proces mogelijk te maken. Niet iedereen is in staat om telkenmale opnieuw dat verhaal toe te laten. Zo wordt vaak de nood om zich te uiten, stilgelegd met dooddoeners als:’Hij/zij hoeft nu niet meer te lijden.’ Of ‘Het is nu tijd voor een ander leven.’ Verdriet laat zich echter niet inblikken en vraagt véél tijd en ruimte om te kunnen transformeren naar iets dat opnieuw l(L)even schenkt. ‘Er gewoon zijn, kan zoveel doen’, schreef BZN. De advent nodigt ons uit deze mensen extra in de watten te leggen.

Veranderen?

Onze manier van televisie kijken is de jongste jaren grondig veranderd. Televisiemakers zullen zich moeten aanpassen om te kunnen voortbestaan. Dit lazen we onlangs in het parochieblad. (21/11/’18) Ook christelijk geloven zal veel mensen niet meer aanspreken of boeien als het gelovig kerkgebeuren zich niet vernieuwt. En nu citeer ik enkele theologen. “Elke nieuwe context daagt onze christelijke traditie uit. Het traditionele, culturele christendom raakt uitgeteld”, stelt Lieven Boeve. Roger Burggraeve schreef: “Sinds de verlichting (18de eeuw) is het beeld van de almachtige God in de hoge hemel compleet achterhaald. De bijbel leert ons dat een ander Godsbeeld mogelijk is.” Marcel Verhelst schrijft: “God is niet achterhaald maar wel het oude Godsbeeld. God behoort tot de alledaagse werkelijkheid.” Zeker dan wanneer christenen, in het spoor van Jezus van Nazareth, elkaar proberen lief te hebben en bekommerd zijn om het goede.

Tot stof en as

Ik zie mijn verkoolde lasten liggen op de grond. Tot stof en as versleten zijn mijn vroegere dromen.
Moe, ben ik van die veel te lange reis, die ik mezelf had opgedragen.
De wind is stil en luistert naar mijn laatste woorden.
Haast fluisterend spreekt plots God tot mij.
Of hoe moet ik Hem noemen?
Ik heb je lief, mijn kleine kind.
Je hoeft geen lasten meer te dragen.
Hoor ik een lied dat zachtjes zingt?
Of is mijn hart te klein om dit te geloven?
Luister, fluister maar, mijn grote God!
Er komt weer leven, écht en zoet op mijn eens zo dode lippen…

Mieke

Schermmodus

Digitalisering, de schermmodus op actief, wandelende toestelletjes, drukte in hun eigen ik, van hun soms blind bestaan, wemelend, waggelend, schoorvoetend langs straten zonder naam.
Verdoken leefwereld, schermmodus problematiek, iedereen die het ziet.
Machtsstrijd dansend tussen verstand en logica, van nieuwigheden niet willen missen of voor en na.
Mobieltjes winnen zovele zieltjes, doch de humaniteit verlangt naar conversatie en realiteit.
Virtualiteit, een vlucht uit het dagdagelijkse bestaan.
Laat jouw leven niet leiden, leid zelf jouw leven, want zeg nu zelf, een mens heeft zoveel te geven.

Rosanna

Breken

Recent kwam het woord ‘breken’ in een homilie sterk bij me binnen. De priester wees erop dat breken enerzijds kan betekenen kapotmaken, maar evengoed bedoeld is als delen: het verdelen van brood, van wat we (over) hebben, van onze voorraad/overvloed, van de vele dingen die we bezitten, gretig verzamelen en/of nauwelijks gebruiken. Jezus zegt dat het gemakkelijker is voor een kameel om door het oog van een naald te gaan dan voor een rijke om het Koninkrijk Gods binnen te gaan (Mc 10,25). Ook het ter beschikking stellen van onze talenten is een uitreiken naar de wereld. Benut ik wel mijn hele potentieel? Dit kan een zinnig adventsitem zijn. Met onze troebele blik zien we niet dat zij die weinig bezitten, ’t zij materieel/financieel, ’t zij qua menselijk vermogen zo veel te bieden hebben en niet in ’t minst vaak een gulle en oprechte gastvrijheid. Zij stellen alles in het werk om het ons naar onze zin te maken. Doe ik de moeite om hen echt te beluisteren? Ik kan daar best wat van leren. Zich laten breken en delen als Jezus, zélfs als het wat pijn doet …

Kromme wegen

Een moslim vroeg mij: “Wordt Kerstmis nu vroeger gevierd want in winkels en ook bij mijn buren zie ik de kerstbomen met de lichtjes precies ieder jaar vroeger branden.?” Ik vertelde hem dat wij ook in onze kerk vier weken voor Kerstmis een groene adventskrans met vier lichtjes versieren. En ik voegde er aan toe dat wij dan ook vertellen over Johannes De Doper. Deze profeet nodigde destijds en ook nu mensen uit om zich goed voor te bereiden op de geboorte van Jezus. “Mustafa, jij weet dat Jezus voor ons een goddelijke Mens was en blijft.” Wij worden in deze periode voor Kerstmis ook extra uitgenodigd om ons hart open te maken voor Gods nabijheid want dan kan Gods kracht, Zijn liefde ook in ons geboren worden. Ons hart kan zich immers ook sluiten voor medemensen maar zo ook voor God. Daarom lezen wij deze dagen in de mis over de profeet Johannes en dan klinkt het ongeveer zo: “God kan bij u niet binnen als de weg naar u toe te krom en te hobbelig is, dus opruimen.” En Mustafa knikte.

Verlangen

Ik las vanmorgen een mooi zinnetje van Antoine de Saint-Exupéry: “ Ik zei het je al, verlangen naar liefde is liefde.” Wat maakt verlangen zo mooi? Verlangen naar liefde geeft weer dat we in staat zijn om liefde te ervaren, liefde te delen, liefde te geven en te ontvangen. We kunnen het verlangen ervaren. Iets dat tot uitdrukking wil komen. We kunnen onze handen op ons hart leggen en het verlangen voelen naar liefde dat in onze harten opduikt. We kunnen woorden laten ontstaan die via het verlangen naar buiten stromen, nieuwe woorden, oude woorden met een nieuwe klank en inhoud. We kunnen liederen zingen over verlangen en liefde. En meestal hebben de klanken van verlangen geen woorden, enkel klank en vibratie, toon en ritme… Laten we het verlangen van ons hart laten opklinken alle dagen van ons leven.