Kwetsbaarheid

Elke mens kent dit: de een is er zich goed bewust van, de ander verguist kwetsbaarheid onder sterk autonoom gedrag, nog een ander weet er zich geen blijf mee. Misschien is ons kwetsbaar opstellen wel dé spirituele groeiweg bij uitstek. Net zoals we anderen nodig hebben bij het versterken van zelfvertrouwen, zijn we aan elkaar gegeven om onze kwetsbaarheid te tonen bij verzoening. Net daar waar we lijden, waar we bang en onzeker zijn, waar we kwaad worden uit onmacht ons beter uit te drukken, vraagt je kwetsbaarheid au sérieux te worden genomen. Licht toelaten op onze duistere kanten loutert. Dat beetje begrip, die warme troost, die opbeurende glimlach maken wel degelijk het verschil tegenover ons falen. Ze helpen onszelf bij het beter accepteren en integreren van onze kleine kantjes. Vaak wordt broosheid negatief afgeschilderd, terwijl het een zachte kracht is die opbouwt en herstelt daar waar dialoog kán en mag. Jezus toonde toch ook Zijn kwetsbaarheid, zo teer en weerloos in de kribbe…, wenend om zijn vriend Lazarus … barmhartig in doen en laten.