Terugblik

In de spiegel van 2018
zie ik glansrijke dagen
op de grond van mijn bekende natuur
met de haren in de wind en de neus vooruit,
klein geluk in de wikkel van elke dag.
Achterom kijkend
voel ik tevens de weemoed en de last
om wat is stukgeraakt en niet-begrepen;
verzoening waaraan niet werd gewerkt.

Met een terugblik op 2018
word ik onvermogen en vertwijfeling gewaar
om mezelf te veranderen
zoals ik zou willen zijn … en/of
zoals anderen me verwachten …
Heer, op de dorpel van het eindejaar
blijf ik overtuigd bidden: ‘Blijf mij nabij’
– BLIJF ONS TOCH NABIJ –
want ondanks al onze lef en zwier
maakt U toekomst open en Levend,
Uw weg om rechtop te staan
en vooruit te gaan in het vertrouwen
dat U ons immer leiden zal
naar nieuwe mogelijkheden.