De oudjes (1/2)

Wat klinkt dat oneerbiedig: de oudjes. Het klinkt in mijn hart heel anders. Respectvol, liefdevol, sterk, heftig levend. Ik doe vrijwilligerswerk in het woon-zorgcentrum Triamant in Velm. Een keer om de veertien dagen komen we samen. Dames van leeftijd, ik zelf ook! Maar wat we delen heeft niets met leeftijd te maken maar met verbinding en positief in het leven staan. Wat een kranige mensen. Wat een levens hebben ze beleefd! En hoe hebben ze zich door alle tegenslagen heen geslagen! En deze veerkracht, deze innerlijke kracht helpt hen in het hier en nu steeds verder op pad te gaan. Ze klagen niet, alhoewel er soms wel echt reden toe is. Ze zeuren niet want “dat brengt je niet verder.” En weet je wat zo waardevol is voor hen? Hun ontmoeting met hun kinderen!

… wordt morgen vervolgd

Afscheid

Bitterzoet.
Als ik mijn ogen sluit, aanschouw ik jouw silhouet, voel ik nog jouw aanwezigheid vol hartelijkheid en vrijgevigheid.
Dagen kennen onvergetelijke uren, maanden verdagen doch er resten ons nog zovele onnoemelijk vragen:
Tot hoog in de wolken word je gewichtsloos gedragen, zullen de engelen verder over jou waken, zal je zachtjes in vrede rusten.
De onwezenlijke verslagenheid is immens groot, verbouwereerd blijven we achter, de pijn zal stilletjes aan wat verzachten…
Woorden schieten me tekort, diep vanbinnen iets wat schort, waarom…
Weemoedig de terugblik naar onze herinneringen, jij was jij, jouw eigen ‘ik’, dankbaar je te hebben mogen kennen…
Rust in vrede.

Rosanna

Aanwezig zijn

Erik Bladt is ‘Witte Pater’. Hij was 20 jaar in Algerije en 31 jaar in Tunesië. Als missionaris was hij huisgenoot van Charles Deckers die in 1994, samen met 18 martelaren werd vermoord. Erik Bladt getuigde onlangs in het weekblad Tertio: “De kerk is de gemeenschap van mensen die bij andere mensen aanwezig wil zijn in de Geest van Jezus”. Jezus wilde destijds al goeddoende bij mensen zijn en dat kon die Man van Nazareth omdat Hij bezield was door Gods geestkracht. Als missionarissen wilden zij ook, zoals Jezus, vanuit Gods kracht, liefde, vriendschap en vrede bewerken. En de pater zei verder nog: “Ik hoef God hier in deze missielanden niet te brengen. Hij is er al. Als onze opdracht zagen wij: de vriendschap onderhouden en bewaren met hen die als moslims anders gelovig waren.”

(All)een en samen

Het is de diepe kloof van niet-(h)erkend zijn,
niet-gezien zijn in je grote kwetsbaarheid,
in je ijle onmacht om nu verder te gaan
in alle verwarring van het moment
die een mens langs de binnenkant
ten diepste eenzaam en verloren achterlaat.
En toch … Alleen zijn in een relatie
is zo veel pijnlijker
dan zonder gezelschap zijn.
Leegte en/of verlorenheid
kan niet door een ander worden ingevuld.
Elke mens worstelt met de aanvaarding
van een deel Absolute eenzaamheid,
die wel kan worden Opgedragen
en toevertrouwd aan Dé enige,
echte Werkelijkheid,
die Ongrijpbare Barmhartigheid;
Hij kán die ruimte in je hart bewonen …
zo jij dit toelaat…
Want ruimte is er nodig om te mogen zijn
om te mogen zoeken
de beste afdruk van jezelf te kunnen bieden,
zodat ook het meest Vruchtbare z’n plek vindt.
Lukt dit in jouw/Onze Verbinding?

Het kaf en het koren

Deze advent is de uitgelezen periode om te leren onderscheiden. Onderscheiden wat ons te doen staat. Niet bang zijn voor verandering of een nieuwe wending. Iets nieuws staat ons te wachten. Om dit nieuwe ten volle te kunnen ontvangen is het goed om met Johannes de Doper de weg hier naar toe te bereiden. Dit betekent dat je je soms laat interpelleren. Anderen kunnen je helpen om te zien wat anders moet. Uit de chaos van mijn eigen bestaan kruipen en duidelijker zien wat prioritair is. Dat kan even pijn doen maar achteraf ben je verblijd dat je verlost bent van een zekere slaafsheid aan je eigen gewoonten. We mogen niet vastroesten maar moeten durven vooruit kijken. De moderne samenleving is daar over het algemeen beter in dan de meeste parochies. De Kerk houdt van vasthouden en traditie. Daar is niets mis mee maar we houden best ook in het oog dat we ten dienste staan van de samenleving. Hoe kunnen we hier nog meer en efficiënter de mensen nabij zijn?

Er zijn

’t Verdriet om een geliefde, ’t mag er zijn. ’t Verdriet om een stukgelopen huwelijk, een afgeknapte relatie, ’t mag er zijn. ’t Verdriet om wie of wat ook dat is verloren gegaan- – denk maar aan de lang verwachte droom van een gezonde baby, het verlies van een lidmaat of het verlies van een gegeerde job – het heeft allemaal recht van bestaan. Slechts laag per laag heelt de pijn van de diepe wonde net door te mogen en kunnen rouwen bij mensen die vooral kunnen luisteren en echt aanwezig zijn. Thans dient een mens meer en meer een professional te raadplegen om dat proces mogelijk te maken. Niet iedereen is in staat om telkenmale opnieuw dat verhaal toe te laten. Zo wordt vaak de nood om zich te uiten, stilgelegd met dooddoeners als:’Hij/zij hoeft nu niet meer te lijden.’ Of ‘Het is nu tijd voor een ander leven.’ Verdriet laat zich echter niet inblikken en vraagt véél tijd en ruimte om te kunnen transformeren naar iets dat opnieuw l(L)even schenkt. ‘Er gewoon zijn, kan zoveel doen’, schreef BZN. De advent nodigt ons uit deze mensen extra in de watten te leggen.

Veranderen?

Onze manier van televisie kijken is de jongste jaren grondig veranderd. Televisiemakers zullen zich moeten aanpassen om te kunnen voortbestaan. Dit lazen we onlangs in het parochieblad. (21/11/’18) Ook christelijk geloven zal veel mensen niet meer aanspreken of boeien als het gelovig kerkgebeuren zich niet vernieuwt. En nu citeer ik enkele theologen. “Elke nieuwe context daagt onze christelijke traditie uit. Het traditionele, culturele christendom raakt uitgeteld”, stelt Lieven Boeve. Roger Burggraeve schreef: “Sinds de verlichting (18de eeuw) is het beeld van de almachtige God in de hoge hemel compleet achterhaald. De bijbel leert ons dat een ander Godsbeeld mogelijk is.” Marcel Verhelst schrijft: “God is niet achterhaald maar wel het oude Godsbeeld. God behoort tot de alledaagse werkelijkheid.” Zeker dan wanneer christenen, in het spoor van Jezus van Nazareth, elkaar proberen lief te hebben en bekommerd zijn om het goede.