Een beter mens?

De laatste jaren hebben wijze mensen – samengebracht in werkgroepen – onderzocht of mensen die romans lezen en films bekijken daardoor ook ten goede beïnvloed kunnen worden. Dit onderzoek werd blijkbaar vooral gedaan omdat men in bepaalde gerechtelijke kringen steeds meer geloofde dat men goed werk verricht als men in gevangenissen goede films vertoont. Ook door boeken te verspreiden die – tussen de regels– oproepen tot een meer betrokken en eerlijk leven, kunnen mensen nadenken over hun manier van leven. Via boeken en films kan er wellicht ook verbondenheid groeien tussen mensen. Zou het lezen van de bijbel ook niet ingeschakeld kunnen worden om zoekende mensen meer zin, houvast en perspectief te geven? Zo zijn er ook gemeenschappen gegroeid die regelmatig mijmerend en meditatief samenkomen rond bijbelse verhalen.

Voorbijgaan

Alles gaat voorbij. Soms is dat goed, soms hebben we er spijt van. Feestvieren, daar kijken we naar uit, en het gaat te snel voorbij. En toch… Er zijn zo van die feesten waar je nog lang kan van nagenieten. Het was er fijn, gezellig. Lekker eten zal er ook wel geweest zijn. En dat blijkt niet de maatstaf te zijn om een feest een goed feest te maken. Als we feestvieren, en gasten ontvangen doen we zo ons best om er iets perfects van te maken. Op zich is dat al een feestje vooraf. Maar het zijn de gasten, die de feeststemming bepalen, en met dit alles dus ook de kwaliteit van het feest. Op sommige feesten krijg je even het gevoel van eeuwigheid. Ook dat gaat voorbij, want we kunnen nu eenmaal nog niet in de eeuwigheid vertoeven. We verlangen wel naar iets dat nooit voorbij zal gaan. We verlangen naar mensen, die bij ons blijven, of even toch. Was dat niet de reden van het feest? Even samen zijn omwille van een belangrijk feit in jouw leven. Alles in ons leven is voorbijgaand, als we niet even stilstaan.

Mooie, gekke wereld!

Mijn man was fijnschilder. Een fijnschilder is iemand die streeft naar een zo natuurgetrouw mogelijke weergave van de werkelijkheid. Je bent gefascineerd door de reële weergave van een aardbei. En dat is zo gek! Als wij de aardbei zo natuurgetrouw weergegeven zien op doek dan hebben we de grootste bewondering. Als we een aardbei in het echt zien, de vele mooie vruchten in het zomerlicht, dan steken we die gewoon in onze mond zonder in vervoering te raken door de schoonheid, de smaaklust die we ondervinden. Als een acteur een dronkaard speelt en dat zo natuurgetrouw weergeeft, hebben we enkel bewondering voor deze prestatie. Als we een echte dronkaard zien, voelen we enkel minachting. Wordt de verbazing over de volmaaktheid van de werkelijkheid overtroffen door de verbazing dat mensen zoiets kunnen schilderen of nadoen? Is het ‘bevroren’ beeld van de aardbei doordrongen van meer warmte dan de realiteit van het beeld? “Kijk met je hart”, zei mijn man dan, “zowel naar het reële beeld als naar de creatie van het beeld.”

Vuur!

Onlangs zag ik in een tijdschrift enkele foto’s van kampeertenten van vluchtelingen. Ze waren omringd door modder. En in die modder probeerden een gevluchte man en vrouw in een kleine kachel het vuur aan te houden want ze wilden koken voor het huisgezin. In het evangelie van vandaag is er ook sprake van vuur. Als Johannes de Doper Jezus van Nazareth doopt zegt hij tot de mensen in de modder: “Ik doop u met water maar die Jezus van Nazareth – die doordrongen is van Gods Geestkracht – zal u dopen met vuur. Hij zal u sterk maken en moed geven. Hij zal u terug bezielen en verwarmen zodat gij het kunt volhouden in de modder, in de pratsj die ons leven soms kan zijn.” We kunnen vuur ook vervangen door geestkracht, enthousiasme, bewogenheid. Jezus wordt als gedoopte voorgesteld als een bezielde Mens, als een goddelijke, bekommerde Man die tot navolging uitnodigt. En ook vandaag zijn er veel gedoopte, warme mensen en bezielde gemeenschappen die de goddelijke beweging voor meer menselijkheid verder zetten.

De buitenbaan

Thuiskomen.
Schuldenvrij.
Onverwachts
een vriend ontmoeten.
Huis en hart openen
de ander binnenlaten…
de mens onderweg,
het kind op de buitenbaan,
de gevangene,
de zoekende…
Heerlijk bij maanlicht
warme gastvrijheid koesteren
wandelen met gesloten ogen
luisteren naar Arvo Pärt.

In dromen

Mijn zwaar vermoeide ogen vallen dicht, schuchter voor het felle ochtendlicht, ze vertroebelen mijn helder zicht.
Zachtjes tikt de regen tegen het dakraam, het stemt je tot rust, jouw geweten gesust.
Je bent nier meer hier, maar daar, heel eventjes maar…
In dromen kan je nog sporadisch bij me verpozen.
Kan ik jouw surreële ervaringen aanhoren, samen ons verdriet tonen zonder woorden?
In dromen ben je vogelvrij, met tedere engelen aan jouw zij.
Niet als een waas of een schim, maar meer dan graag gezien.
Als een zalf op een wonde, voelen we ons nog zo verbonden.
In dromen wordt jouw silhouet soms wat vager, passeert de tijd immens trager, blijven er nog steeds zovele vragen…
In dromen, zoveel verscholen…

Rosanna

Belangrijk?

Wijze mensen vertellen ons dat de veranderingen in de wereld nog nooit zo snel en zo diep zijn verlopen als nu. Maar tussen de vele nieuwe technische en materiële verworvenheden die wetenschappers en techniekers ons aanbieden, kunnen wij nauwelijks uitspraken vernemen over wat voor ons waardevol of belangrijk kan zijn in deze tijd. Er zijn wel mensen die geloven dat wij menselijker worden als wij liefdevol, aandachtig en meelevend met elkaar op weg gaan. En sommige gelovige mensen getuigen dat ze geloven dat ons leven zinvoller en hartelijker kan worden als wij openstaan voor en ons laten doordringen van een goddelijke kracht. De minister van staat, Mark Eyskens, deed onlangs in een boek een poging om de tien geboden – ooit beeldrijk aan Mozes gegeven – te actualiseren. Wij pikken er enkele zinnen uit: “Stel je open voor het zijnswonder. Blijf trouw aan wie je ooit teder heeft gemaakt. Hou je bezig met het essentiële, het belangrijke leven.”