Weg

Je verdween …
onopgelost als een nachtmerrie
mistige dagen drukken hun stempel
zo veel warme herinneringen
houden me staande.

Eén grote, gapende wonde
tranen die verder uitzuiveren
wat ik nimmer goed maken kan.
Geen weg naar verzoening
geen allerlaatste knuffel
enkel een leegte die ik niet ken.

Gescheiden gaat ieder zijn proces:
eb en vloed dansen met elkaar
tot in lengte van dagen:
het leven gaat door _
ik kan niet meer mee in deze tredmolen.

Wat blijft in mij
is de onaangeroerde genegenheid voor jou.
Niemand legt haar het zwijgen op.
Ze zoekt haar weg …
op de kruispunten van anders leren leven
het Kruis van de Liefde voortsjouwend.