Wie zonder zonde is

Gisteren hoorden we in de mis het verhaal van de ‘overspelige vrouw’ waarin Jezus in het zand schrijft. Is hij machteloos en weet hij niet wat te zeggen op de vraag van de omstaanders? Of geeft Hij hen, en ook ons, zo de kans om over onszelf na te denken. Hebben wij het recht om over iemands schuld of onschuld te oordelen? Staan wij dan zo recht in onze schoenen? Hebben we niet allemaal onze kleine kantjes? Misschien maakten we wel dezelfde fout als de persoon om wie het gaat maar is het gewoon niet geweten.
Alle omstaanders dropen af; niemand heeft de vrouw veroordeeld. Alleen ‘Jezus, die zonder zonde is’ blijft bij haar zitten. Maar ook Hij oordeelt niet. Hij vergeeft, want Hij is Liefde. Is dit verhaal niet een oproep om altijd weer inspanningen te doen om fouten te vergeven? Om mensen niet te oordelen en om te blijven geloven in het goede van de mens, om te blijven beminnen, zelfs onze ‘vijanden’? Maar wij blijven mensen, met beperkte menselijke mogelijkheden.