Een uitgestoken hand

Die 4 vingers en duim kunnen zo’n krachtige symboliek in zich dragen. Ergens verloren in een kast vond ik nog zo’n kleiwerk dat me opriep dit door te geven aan een aalmoezenier. Misschien kan dit wel wat wakker maken tijdens de vasten; een grote, open, Vaderlijke Hand die uitnodigt tot inkeer/barmhartigheid en waarin ik mijn vermorzeld en vernederd hart mag bergen. Evenzo kan in een andere Eucharistie die hand een kei dragen: welke steen belemmert nog de vrije liefdestroom in m’n eigen hart? Leg ik een pluim in die uitgestrekte hand kan ik op zoek gaan naar de zachtheid in mezelf, ook als gedetineerde. Werken met symbolen kan ons helpen om woorden en taal te vinden voor wat in ons hart nog gevangen zit en dat kan van alles zijn. Want allen zitten we (nog) ergens opgesloten in onze schaduwzijden, die steeds meer uitgeklaard kunnen worden, zodat ons proces van menswording verder kan gedijen. Als ik de hand in eigen boezem steek, verruim ik m’n begrip voor zij die verloren gelopen zijn en een uitgestoken hand kunnen gebruiken.