Wat (blijvend) telt.

Er is er één en dat ben jij! Hip, hip, hoi! Die dat speciale plekje in m’n hart vult. Wat jij ook doet om dit gevoel op te blazen, ik zeg je: “Daar slaag jij niet in!” Ook al word je boos en kregelig op mij, ook al knip je jarenlange vriendschapsbanden door, jouw liefdestuin in mijn hart spuit jij niet dood. Ik blijf jou verder zegenen. Er gebeurt zo véél in het denken en doen van een mens, dat gevoelens maar al te vaak worden ondergesneeuwd. ‘Het is op. Onze relatie is stuk.’ Samen aan tafel gaan zitten, vraagt meer moed. Want dan dienen beide partijen zichzelf mee te nemen en hun kaarten te tonen, wil men uit de verwarring en de pijn geraken. Naar je eigen tekortkomingen kijken, zal altijd moeilijk blijven en het vraagt de keuze om te willen groeien als mens. Er is geen andere weg dan het zachtjes schuren van de verschillen en onderwijl het polijsten van de eigen ziel. Recent las ik Dostojevski: “Zo lang een mens de weg aflegt op zoek naar zijn ware zelf, is zijn leven de moeite waard geweest.” Prestaties, successen … komen en gaan, enkel de humus van je ziel óverLEEFT!