Statiegewijs

Brussel-Charleroi tien minuten vertraging:
mijn discipline is aan flarden gescheurd.
Met m’n ouwe laptop hink ik achterop
voorbij gehold door het digitale tijdperk.

Eupen-De Panne wisselt van spoor 4 naar 3:
koppelen naar een lagere versnelling,
omdat mijn veerkracht is gaan liggen,
geen evidente horde voor een ijverige mier.

Gent-Antwerpen worstelt met leidingwerken:
innerlijke spanningen van generaties ver
vragen zo veel energie en inhaalmanoeuvres.
Waar blijft een mens de mosterd halen?

Kortrijk-Hasselt altijd weer falende techniek:
mijn lenzen geraken maar niet bijgesteld;
de realiteit is zo moeilijk aan te zien, zichtbare
en onzichtbare pijn áltijd aangrijpend …

Mons-Paris is een nieuwe verbinding:
een mensenleven telt vele relaties – sommigen
stappen terug af, anderen rijden een tijd mee
en abrupt verdwijnen er enigen in de mist…