Hoog en ver weg

Nu de avond valt in mijn hart, vertel ik een laatste verhaal, dat ik nu per hoofdstuk opberg in de mooiste kamer van mijn ziel.
En dan kom ik weer even terug bij mezelf, in de schaduw van de versleten dag.
Alles opgeborgen in het donkerste zwart van de nacht.
Woorden verdeeld over alle sterren, die even oplichten en dan verdwijnen, ja zelfs vergeten zijn.
Doorheen de wolken, die nu de maan bedekken, klinkt mijn afscheidslied.

Teejoo