De Heilige Geest

Tijdens de offerande in élke Eucharistie als de priester zijn handen uitstrekt over de gaven, transformeert de H. Geest deze. Een priester maakte me hierop attent, want ja, ik was me hiervan te weinig bewust. Daar wil ik van nu af aan alert voor zijn. Gods Geest is en blijft aanwezig. Hoe ga ik hiermee om? Groeien in bewustzijn blijft een vruchtbare zaak voor ons eigen zijn en tegelijkertijd voor zij met wie we samenleven. De vrucht van de Geest draag je sowieso uit: de Geest LEEFT en laat zich niet in een hokje opsluiten. Hij is de onstuitbare levensdrang, Hij is Vrede en Vrijheid, kan niet anders dan zich delen en vermenigvuldigen, altijd weer. Dat is z’n Ware Aard: een alles overtreffende Liefde die verder uitdeint en dieper doordringt in onze menswording opdat wij telkens de kans krijgen ons te vernieuwen, bij te schaven en te veredelen. ”Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest ons wijst.”(Gal. 5, 25) Deugdelijke onderscheiding met de ignatiaanse oefeningen helpen elke zoekende een heel eind op weg. Aanrader!

5. Ik was ziek

Door de eeuwen heen hebben christenen omgezien naar zieken en naar gekwetste mensen. Ik was ziek en jij waart mij nabij en dat was een nabijheid die me deugd deed en me kracht gaf. Oud worden kunnen we ervaren als verlies van tal van mogelijkheden. We kunnen langzaam aftakelen. Nu we steeds ouder worden groeit ook het aantal mensen, die zorg nodig hebben. Wie zal morgen die zorg ter harte nemen? Van die Man van Nazareth vertellen de bijbelse schrijvers dat Hij zieke mensen, in Gods Naam, bemoedigend en helend nabij wilde zijn. De Heilige Vincentius bad: “Gelukkig zij die begrijpen dat mijn ogen steeds meer vertroebelen. Gelukkig zij die tijd blijven maken voor hen, ook als zij steeds opnieuw hetzelfde verhaal moeten beluisteren. Gelukkig zij die mij helpen te leven in de herfst van mijn leven.”

wordt volgende week maandag vervolgd…

 

Beproefde deugd

Als ik niet in de genade sta, kan ik geen stukjes schrijven. Dan komt er niets uit mijn pen of beter gezegd uit mijn toetsenklavier.
Vóór ik aan een taak begin, heb ik altijd tegenzin. Ik ga uitstellen waardoor de taken zich natuurlijk opstapelen en er nog meer tegenzin aanzwelt. Als ik net niet dreig te verdrinken zegt iets in mij toch dat het zal lukken. Dat de taak niet onoverkomelijk is. Dat is de hoop die voortkomt uit de beproefde deugd van de vorige keren dat het ook gelukt is en dat ik ook eerst tegenzin had. Wie volhardt ondanks verdrukking weet dat de genade ons draagt. We zullen niet worden teleurgesteld in onze hoop. De Geest is bij ons en zet ons aan tot het goede. Al is het nog maar een klein vlammetje, het kan zo weer oplaaien. Maar je moet eens er aan beginnen. Als de tijd rijp is. Als de eerste stap gezet is, worden de volgende stappen makkelijker.
Dan kan ik zelfs niet meer stoppen en zou ik de hele avond doorwerken. Ook daar: alles met mate, behalve een liefde zonder maat. Wie ontvangt, geeft ook door. Om niet.

Imaginair paradijs

In dromen ligt de realiteit verscholen, als het ware wachtend om de hoek op het moment dat je jouw zwaar vermoeide ogen open doet.
Jouw slaap neemt jouw indrukken mee naar een levendige droom van een imaginair paradijs.
Waar stevige dwergjes gretig zandzakjes doorgeven om de put van wantrouwen te vullen…
Waar feeën en elfjes kleurrijk met hun toverstokje rondvliegen om corruptie te verbannen.
Hamburgerketens stellen ons hun nieuwe smaken voor: burgers met de nasmaak van respect, eerlijkheid aan democratische prijzen.
Hypocrisie verandert je onverbiddellijk in een blauwe smurf, geen lef, geen durf.
In jouw droom, in jouw bubbel, getekend door gelatenheid keer je terug naar de reële wereld en je komt tot het besef dat het hier ook spookt.

Rosanna

Polariteit

In het lijden krijgen we mogelijks de kans om een negatief bestempelde energie als vrees, twijfel, kwaadheid … om te polen naar de positieve Bron van Liefde. In pijn en sterven zijn we elkaars gelijken, doch misschien is de vraag eerder: gaan we in op de uitdaging, de invitatie om er sterker door te worden, om meer mens te worden, meer open te bloeien.  “Niet de duisternis, maar het licht in ons, is wat de meesten vrezen.”,citeerde Mandela al in 1994. Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht. Na verwerking kunnen mensen wel degelijk opstaan. Durf/wil ik kiezen voor een eerste stap, hoe klein ook? Laat ik de Heer initiatief in mij nemen? Die eerste, moeilijk te nemen bocht doet groeien en helen, voorbij stagnering of verbittering. Hartenpijn kunnen ombuigen, is een weg van lange adem, die ons stil en behoedzaam kan louteren. Gij, Heelmeester aller tijden blijft ons oproepen tot meer vruchtbaarheid, pal door onze levensomstandigheden heen. Alles wat ons pad kruist, kunt Gij gebruiken … om onze naastenliefde bij te vijlen …

Sporen trekken

Opvoeden is
sporen nalaten:
zaadje per zaadje
iemand op het spoor helpen
mee(r) Leven geven
soms voluit en ongedwongen
– soms met tegenwind – en zonder gehoor
ontspoord?

Delen wat is
delen de oogst
feestgedruis om de volle schoven,
zijn sporen verdiend
evengoed loslaten het onkruid en de stenen.
Verder zaaien tegen beter weten in
geen spoor meer te vinden,
toch hoop vasthouden.

Hoop – Spoor van het Onnoemelijke,
Draagkracht die Zijn Spoor trekt
in kleine daden van elke dag,
zuurstof voor elke samenleving
vrije ruimte voor elke verbinding
die houdt van Kiemkracht.

Ik was vreemdeling

De spanning en de oorlogen tussen volkeren maar ook en vooral de burgeroorlogen in het Midden – Oosten hebben een stroom van vluchtelingen op gang gebracht. Zij zoeken veiligheid maar ook en vooral een nieuwe thuis. Door de eeuwen heen hebben christenen gastvrijheid geschonken aan vluchtelingen en bedreigde mensen. Mensen op de vlucht en zonder een veilige thuis hebben recht op bescherming. Krijgt de zorg om vluchtelingen te integreren vandaag in ons midden nog een kans? Moge onze barmhartigheid ons blijven bewegen om mee bekommerd te zijn voor hen die in ons midden zoeken naar een vreedzame thuis. Moeder Teresa bad: “Heer, open onze ogen opdat wij U herkennen in onze broeders en zusters. Open onze oren voor allen die honger hebben, voor allen die angst hebben en onderdrukt worden.”  

… wordt volgende week maandag vervolgd.