De djembé

Tijdens een bezinning ontdekte ik in de refter een djembé en aanstonds flitste het door me heen dat dit misschien wel mijn middel kon zijn om m’n ouwe kwaadheid te uiten. Dus ik sprak een vertrouwde broeder aan die me in contact bracht met een Afrikaanse confrater, perfecte leermeester om me een bruikbaar ritme aan te leren. Buiten de begeleiders gerekend! Ik lichtte één ervan in, maar ving vlug bot. Gelukkig begreep ik meteen dat hun zorg voor mij er tussen zat. De hand aan de ploeg slaan, zit nog steeds diep verankerd in mij, maar eerst afwegen of m’n voornemen wel ’t beste is op dit moment durf ik al eens vergeten… Dat ik het veelal zelf moe(s)t uitzoeken, is een heel diepe wonde in m’n bestaan, waardoor ik onbewust geen ruimte laat voor de zorg van een ander. Ik zit hier zeker niet alleen mee; zij die emotioneel tekort zijn gedaan, horen misschien nu wel een belletje rinkelen. Laten we het dan ook samen oefenen: eerst onze Meester consulteren en nagaan of ons voornemen ook Zijn Wil/Wens is. Hij zet ons altijd op het Goede spoor!