De watertrein

Zo mooi als het woord is zo schrijnend de toestand. De levensader is drooggelegd, uitgeput zonder toevoer. Toch is daar: de watertrein als rups door het landschap, de brenger van hoop, de drager van leven. Slangen als levensader worden aangekoppeld en water wordt getapt; gejuich , opgelucht ademhalen. Vandaaruit vertrekken waterdragers weer onderweg naar lotgenoten. Zo fascinerend meer nog: zo inspirerend. Dan klinkt de roep, als echo van het waterklotsen: breng hoop! Breng leven! Wees bron!

In beslag genomen

Vooral vrouwen hebben er last van. In beslag genomen worden door de drukte van duizend en één dingen die nog gedaan moeten worden en waar je nog aan moet denken. Dat is niet de schuld van die vrouwen. Dat wordt door anderen van hen verwacht. Ik zou hen willen zeggen: laat je niet in beslag nemen. Neem tijd om de vrede in je hart te bewaren. In het begin lijkt het of dit niet juist is. Alsof je de controle verliest. Maar het loont de moeite om de stap te zetten naar meer gedoseerdheid. Toen Abraham gastvrijheid betoonde aan de vreemdeling die zijn tent passeerde, kon dat niet zonder de goede zorgen van zijn vrouw Sara. Maar Sara komt niet op de tweede plaats in het plan van God. De belofte van een zoon is aan hen beiden gedaan. Sara en Abraham zijn verenigd in het goeddunken van de Heer. Zo is ook Christus aanwezig waar twee of meer in Zijn naam samen zijn. Dit krijgt veelal gestalte in de intimiteit die er bestaat tussen twee mensen die voor elkaar uitverkoren zijn. Daar is ook plaats voor een derde en echte aandacht over de drukte van alle dag heen.

 

Inventief

Het slot van ons tuinhek had ik expres hoog gemonteerd zodat onze kleinkinderen veilig in de tuin konden spelen. Voor een tijd heeft dat ook goed gefunctioneerd. Toen ik onze kleinzoon zijn handjes naar het slot zag uitstrekken, dacht ik: probeer maar, het zit hoog genoeg. Ik was er gerust in. Mijn rust bleek echter van korte duur toen ik zag hoe hij inventief zijn driewieler voor het hek parkeerde en dat als verhoging gebruikte om alsnog tot zijn doel te komen. Hoewel ik nu moest ingrijpen dacht ik: prima, hij zal zich niet laten opsluiten en zal zijn wereld vergroten. Hij is niet alleen doelgericht bezig maar zal ook wegen vinden om het te bereiken, is het niet linksom dan maar rechtsom. Dat belooft wat voor de toekomst. Hoeveel volwassenen hebben wel mooie doelen gehad maar nooit de durf en de creativiteit getoond om ze te bereiken? Dromen, verlangens en doelen hebben is niet voldoende. Je zult ook wegen moeten vinden om ze te bereiken, hoe dan ook.

Tempels

De Grieken bouwden tempels voor al hun goden. Nu zijn die goden samen met hun tempels verdwenen. Zolang de geschiedenis reikt, zolang willen mensen hun goden opsluiten. Bouw er een grote tempel voor, viert hen, dan zijn wij veilig voor hun nukken. En nukkig konden ze zijn. Toen ik die ruïnes zag, had ik wel bewondering voor die Grieken. Ze bouwden op een heuvel een enorme tempel. Sjouw die stenen maar eens naar boven! Ze moesten die heuvel bestijgen om hun goden te vereren. Nu ik in de Siciliaanse hitte, die heuvel besteeg, besefte ik wat de oude Grieken deden.’ t Is zweten zulle. Ik werd met mijn geloof geconfronteerd. Zou ik zoveel kunnen opbrengen om God te vereren? Dat is toch wel zeker iets wat de Grieken van toen, ons kunnen leren. Hoeveel inspanning, is mijn geloof me waard? Hoeveel tijd spendeer ik aan mijn God? Aan God, Die mijn alles moet zijn? Ik leerde ook, dat onze God geen nukken heeft en niet afhankelijk is van kerkgebouwen, ook al moeten er verdwijnen. Onze God is: Ik ben, die ben.

 

De valies

De valies, reistas, koffer of rugzak
is niet enkel symbool
van verre bestemmingen of
vakantie in eigen land.
Eveneens is ze reisgenoot
van wie naar het ziekenhuis moet,
wie verhuist naar andere oorden of
voor zij die naar het rusthuis trekken …
Ook wie op internaat of op kot gaat,
sleurt regelmatig met bagage her en der.

Naast vervoer van kleren, goederen
herbergt de valies
tevens de zoete herinneringen aan
zoveel moois alsook aan
dat wat als pijnlijk en droevig werd ervaren.

De valies: een gesloten huis, een verborgen
camera met vele kamers van ‘licht & donker’,
maar zuiver, zonder oordeel.
Zo behoudend, beschuttend …
reist deze gastvrije herberg verder doorheen
de tijd … met ons mee
doorheen de Schepping van elke ademtocht.

Zomerzotheid

Een zweem van nostalgie uit lang vervlogen tijden… verpakt in een herinnering die me hier en nu ontmoet. Sfeermuziek die de avondzon begeleidt, geroezemoes, plots onderbroken door een heldere, luide lach. Hilariteit van dames in weelderige, kleurrijke zomerjurken, vullen proestend in crescendo aan … zomerzotheid. Dromerig wandel ik verder, mijmerend over dat wat ooit was. De zon verwarmt mijn haar, terwijl een zachte wind mijn huid streelt. Heel even sluit ik mijn ogen en adem ik de zomerse nonchalance die me omringt. Ik proef ongedwongenheid, gewikkeld in zomerse warmte van potentieel. Ik hoor energieke levensvreugde vertaald in geanimeerde gesprekken. De lege aanlokkelijke stoel in verkleurd Rotan lonkt. Ik vlei me neer, sip aan mijn koele Rosé met extra ijs. Genietend van zomerse taferelen klink ik op “zomerzotheid”. Het gevoel van kansen en potentieel , op de zweem van nostalgie uit lang vervlogen tijden.

Evy

Kolibrie

Een documentaire kan ik wel eens smaken, er kwamen een paar kolibries, ook wel “hummingbirds” in opdagen.

Deze oogstrelende, wat flirterige vogeltjes houden van zoet, net zoals de mens dat doet.
Nectar, suikerwater, met hun lange snaveltjes halen ze letterlijk alles eruit wat erin zit, met de rest zijn ze sikkepit.

Kolibries,
exotisch van kleur,
ze lijken wel een krachtig Duracell-konijn met vleugeltjes in overdrive.

Ik lach, geniet en observeer.
De zomer doet wondergoed.
Ik kan vogel “spotters” best begrijpen, hoe ze met deze hobby hun leven verrijken.

Keer even terug in “het moment”, het is “NU” dat cruciaal “TELT”.

Rosanna