Zeegenoegen

Aan zee
vervliegt m’n woede
om oude, tergende pijn en diep gemis
ze sprankelt op in hernieuwde, frisse energie.

Aan zee
lost m’n twijfel op
word ik herplant in de oneindigheid
van rollende, knisperende zandkorrels.

Aan zee
waaien m’n angsten tot ver over de einder
word ik herboren in gezegend vertrouwen
om met blijheid ongekende paden te betreden.

Aan zee
kunnen m’n muizenissen niet gedijen;
zon, zee en zand blijven vakantie in mij
voor één dag, veertien dagen
een heel mensenleven lang.

Aan zee
groei ik telkens weer in dankbaarheid
om Uw wonderlijke Schepping.