Ode aan de stilte

Ik was onder de indruk van deze documentaire van de Estse cineaste, Ingel Vaikla. Zijzelf werd gegrepen door het afgezonderde leven van de laatste 4 zusters in de abdij van Roosenberg alsmede door het eigenzinnige leven van de stilte zelf. Ook de sobere en rechtlijnige architectuur van deze abdij te Waasmunster, ontworpen door de Nederlandse benedictijn Hans van der Laan nodigt uit tot vertragen, tot bezinnen, tot versoberen. Ingel meent dat er een verband bestaat tussen vertragen en herinneren, alsook tussen snelheid en vergeten. Hoe juist voelt dit voor mij aan. Onze supertechnologische wereld die pronkt en praalt met elke nieuwe, extra vlugge digitale beschikbaarheid en die ons innerlijk armer en armer maakt … In deze kortfilm zien we net hoe de dagdagelijkse handelingen bewust en liefdevol een Grotere betekenis krijgen, zeker omdat het afscheid van deze woonplek ermee te maken heeft. Bewust afscheid kunnen nemen, maakt wel degelijk een wereld van verschil… Hoe bewaak en behoud ik zinvolle stilte in m’n leven?