Tranen

Ik loop huilend het huis uit tegen mijn huilende buurvrouw aan.
Terwijl ik luister naar haar tranen zijn die van mij van de baan.
Ik weet dat kilometers verder een vriendin hetzelfde nieuws huilend verwerkt terwijl er miljoenen op de planeet zijn die niet worden opgemerkt.
Ik stel me zo voor dat al die tranen één groot geheel vormen:
eerst een plas, dan een rivier, een groot meer, een zee , tenslotte een oceaan.
Daar duiken we in elkaar, petsen we op ‘t water, spetters vliegen in het rond, dauwdruppels vallen op ons neer.
We houden trappelend ons hoofd boven ’t water maar verdrinken doen we nooit meer.

(M.V.)