Steunend bidden

In het rouwcentrum krijg ik de kans om de overledene een kruisje te geven. Ik groet en leg troostwoorden in het schaaltje. Zijn leven was een weefsel van diepe wijsheid en bescheidenheid, dooraderd met mildheid en een groot menselijk inzicht. Jarenlang steunde hij op een prachtige, versierde stok en al biddend, nog meer op God. De leden van zijn salesiaanse gemeenschap omringen hem eerbiedig. De laatste priester, wie ik innige deelneming betuig, maakt plots een sober handgebaar. Woordenloos nodigt hij mij uit om naast hem te gaan zitten. Het raakt me om, onverwacht, geruisloos mee te mogen verwijlen: een kans om  langer stil te staan bij een leven dat nu elders Leven is. Ingetogen biddend elkaar steunen, werkt bevrijdend en hoopvol. De afscheidsruimte voedt zich met genade en dankbaarheid. De herinnering aan het laatste gesprek met deze overleden priester, bewaar ik, alsook dit beeld van overgave. Ondertussen speelt de gedachte dat Don Bosco vast voor een nieuwe stok gezorgd heeft.