Andere tijden?!

Soms ontmoeten wij grootouders of wij lezen hun getuigenissen in kranten of tijdschriften. Ja, het gaat dan regelmatig over de groeiende vaststelling dat hun kleinkinderen niet meer gedoopt werden of worden. Voor een aantal grootouders die samen met hun kinderen nog weinig betrokken waren en zijn bij het plaatselijk, gelovig kerkgebeuren, hoeven veel kerkelijke vieringen (sacramenten) niet meer. “Het zijn andere tijden.” En zo klinkt het dan. Maar er zijn ook grootouders die sterk betrokken willen zijn en blijven met het kerkgebeuren en hun kinderen probeerden gelovig op te voeden en toch haken hun kinderen nu af. Uiteraard raken wij hier aan een diepe, ingrijpende tijdsgeest. Wij maken nu duidelijk een maatschappelijke breuklijn mee en zo kan er, zonder godsdienst, een leegte in en tussen mensen groeien. Een diepe verbondenheid krijgt dan ook minder kansen. Twee wijze mensen geef ik, voorlopig het laatste woord: “Zonder rituelen is het leven niet leefbaar.” “Rituelen zijn geen vorm van bijgeloof. Ze vormen een gemeenschap.”