Mysterieuze dromen

Bomen…, in elk van jullie takken is een vers gesponnen, een dromerij, wat nostalgie en een weelderig vogelnest erbij. Treur niet, ook al is het verzwegen, jouw verdriet, ooit kom je ergens weer tot leven, ook al zijn je jaren nu geteld, in mijn hart zal je blijven wonen, in dankbaarheid en grote blijdschap voor elk moment van liefkozen dat je mij hebt geboden. Niets is blijvend. Elke kinderdroom is vergankelijk. Een onvoltooide verleden tijd. Niemand zal volmaakt dit aardtoneel verlaten. Hoe snel is een troostwoordeke, ooit zo belangrijk, vergeten en lacht een ander smalend over je verhalen uit grootmoeders tijd. Ben ik wel een kind van deze wereld? Of is ook mijn leven een vluchtig iets dat mee wordt weggemaaid net als mijn geliefde bomen. Ikzelf ben slechts een rankje aan de druivelaar, maar de boom waaraan mijn hart is geënt is eeuwig, eeuwig eeuwig. In U, God Jezus, vind ik mijn troost en rust. Ik kijk reikhalzend uit naar de dag waarop ik in Jouw Koninkrijk wordt herboren en de pijnen van deze tijd voor goed zijn gebaard en verloren.