Zegen zijn

Een stap zetten … betreft niet enkel het ondernemen van nieuwe activiteiten of het (terug) wagen in een relatie. Denk maar, hoe moeizaam het soms kan zijn aan te kloppen bij ouders die hun kind verloren, bij iemand die pas de diagnose van kanker te horen kreeg, bij een mens die een zwaar arbeidsongeval opliep en voor de rest van z’n/haar leven wellicht met een handicap door het leven zal gaan … Het zijn stuk voor stuk open wonden die ons aankijken, die allereerst de persoon in kwestie maar ook de omstaanders vragen een nieuwe vrede te sluiten met dit totaal gewijzigd leven. Net doordat we ons durven tonen en nabij zijn in alle eenvoud, schenken we de getroffene en zijn omgeving nieuwe kansen tot verwerking. We erkennen hiermee het grote letsel/gemis, het immense verdriet. Ons bezoek aanvaardt a.h.w. de pijnlijke verandering(en) en we zijn bereid de weg verder samen te gaan. De diep gekwetste mens voelt zich gezien, gehoord in zijn lijden, in zijn noodlot. ‘Wanneer het stormt, komt het erop aan samen in de boot te blijven’, Dietrich Bonhoeffer. Een zegen!