Reageren of niet?

Ik heb een kaartje geschreven. De vader van een goeie vriend is overleden en ik wilde mijn deelneming betuigen. Dat doe ik altijd: reageren op een droeve gebeurtenis. Maar ook bij heuglijk nieuws laat ik van me horen. Niet gemakkelijk voor mij. Dat heb ik echt moeten leren. Thuis hadden we die gewoonte absoluut niet. Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders ooit een geschreven, persoonlijk woordje tot iemand hebben gericht. Bij een overlijden, maar even goed bij een huwelijk, geboorte of verjaardag werden de standaard formules bovengehaald en neergepend op dezelfde standaard kaartjes van 10 in één pakje. Als er al werd gereageerd. Ik doe het anders. Ik reageer altijd. Telkens weer zoek ik de juiste toon, wik en weeg ik mijn woorden en schrijf in mijn mooiste geschrift een toepasselijke wens. Als het kan op de koop toe nog op een zelfgemaakt kaartje. Zo voel ik mij verbonden met de ander, wat hij ook meemaakt. Alleen zo kunnen we het leven delen en vieren in al zijn dimensies. En zeg nu zelf: wie krijgt er niet graag zo’n kaartje?