God zien

De homilie deze week was een voltreffer! Een jongetje wou God zien. Hij trok de straat op met enkele blikjes en wat koekjes, op zoek naar God. In het park zat een oude vrouw te staren naar wat duiven. Hij zette zich naast de vrouw en wou wat drinken. Toen merkte hij hoe uitgehongerd zij er uitzag en bood haar een koekje aan. Ze ontving het dankbaar en lachte naar hem. Haar glimlach was zo fijn dat hij het nog eens wou zien en daarom bood hij haar een drankje aan. En opnieuw lachte ze naar hem. De hele namiddag zaten ze samen te eten en te glimlachen in alle stilte. Toen de knaap moe was, liep hij naar huis en vertelde zijn moeder dat hij met God had geluncht. ‘Zij heeft de mooiste glimlach die er bestaat.’ En ook de vrouw keerde gelukkig huiswaarts en deelde met haar zoon dat zij God gezien en er zich over verwonderde dat Hij zo jong was. Te vaak miskennen we de kracht van een lach, een aanraking, een compliment, een luisterend oor, een vriendelijk woord en/of het kleinste gebaar welke allemaal de potentie bezitten om een leven te veranderen … Herken ik/jij Hem?